Terug in Belgie!

Ondertussen ben ik al een kleine 3 dagjes weer in Belgie…. En amai het doet raar!

Nog enorm veel gedaan in New York, ukelele lessen gevolgd in Williamsburg, veel begeleide rondleidingen gevolgd, ook een eettour enzo, dus veel bijgeleerd over NY, naar een Weezer concert geweest, nog toffe dagen bij Allyson gelogeerd, en nog veel veel meer. Ik woul dat ik het had opgeschreven haha! Want is gewoon zoveel om te herinneren…. NY was fantastisch en nog zo levendig in mijn herinnering als was het dat ik er nu rondliep. Naar toneelgeweest ook enzo, en met reizende couchsurfers afgesproken, een jongen van Nieuw Zeeland en meisje uit Israel.

Als afscheid deed ik een groot feest bij Dileep en Amit thuis, thema “Cowbos and Indians” maar de Indians zowel ecthe indianen als indiers. We hadden een waterpijp in een oosterse hoek, veel drank, en een paal waar brandy een toffe show mee gaf (paaldansen, spectaculair).

Het was werkelijk ene fntastisch feest, tot 4u30 ’s nachts en zeker 70 man en iedereen had plezie. Met een groepje zijn we in een kamer Absynth gaan drinken, en een drinkinggame gespeeld.

De volgende dag organiseerde ik een afscheidsetentje met mijn beste vrienden, Sarah, Dileep, Amit, Jeremy, Allyson, Andres, Jay, Sachin, Neil, Mabel en Jeff. Japanese bbq. ‘t Ging allemaal goed totdat Jay als eerste wegging en tranen in de ogen kreeg, en dan besloot de helft dat te krijgen, en ja dan natuurlijk was ik ook om zeep. De komende avond en dag superveel geweend. Allyson heeft me een prachtig kader gegeven met knipsels va fotos en tickets enzo, en Sarah me een boekje met foto’s en vriendschapsspreuken, en Neil me een toffe tibetaanse sjaal. ZO hartverwarmend. Allyson gaf me nog een kaartje met ongelooflijk lieve woorden. Het was werkelijk superpijnlijk, nog nooti had ik zoveel mensen rond me in zo’n hechte groep en voelde ik me zo extreem geliefd. Dus, de hele zondag was ik bij Sachin en hij was superlief, kocht me eten enzo speciaal, maar ik was ontroostbaar. Het ergste wat ik ooit heb moeten doen, naar de luchthavenn gaan en echt weg. Zoooo moeilijk en pijnlijk.

De vlucht ging gelukkig vlot en mijn pa kwam me ophalen. Dezelfde dag nog ben ik met een enorme jetlag een sollicitatie gaan doen en volgende maandag kan ik beginnen. Dus gelukkig veel om mee bezig te zijn. Ook al enkele vrienden van hier weergezien en dat doet toch ook echt deugd. Raf en Annelies. Ik denk dat ik de komende tijd echt wel mensen om me haan ga nodig hebben, dus iedereen die wil afspreken, laat maar weten he!

Ik ben terug, toch voor een tijdje, ik weet niet of ik het al helemaal besef.

Bedankt aan iedereen om dit blog te volgen! De volgende post zal wellicht in het engels zijn voor de Amerikaanse vriendjes Maar jullie verstaan dat ook he.

Veel goetjes voor de laatste keer, en nu uit Oostende…. na 26 maand!

Marie-Line

Van zen tempels tot vuurtorens

Hallo iedereen….

Bijna komt er een einde aan mijn ruim twee jaren in de USA.
Ik heb gedaan met reizen hier, enerzijds budgetair gezien (gewoon weten dat ik veel geld opdoe laat er me niet optimaal van genieten en dan is het ook niet de moeite waard), anderzijds omdat er zoveel te reizen valt in New York City zelf. Je kunt hier eeuwen wonen en nog elke dag wat nieuws ontdekken. Er zijn gratisch historische rondleidingen, concerten in parken en op pieren, boottochten, eilandjes rond Manhattan, ontelbare restaurantjes en eetzaken van $1 voor een stuk pizza tot honderd dollars voor een maaltijd en meer, museums, toneel, … . Manhattan. Wat meer kun je willen?

Maar….
More is less.
Niet alles hebben, niet alles kunnen doen, heeft ook zijn charme.
Je went aan de opties, de oneindige keuzemogelijkheden.
Dit is paradijs, maar leven in een dessert laat je vergeten wat je mist als je er niet bent.
En, het ware geluk ligt niet in wat je omgeving je aanbiedt, maar in hoe je je binnenin voelt.

Ik ben mijn drukke zelf de laatste weken. Mijn goede couchsurfvrienden hebben me een tijdje niet gezien. Want na het reizen naar Chicago, San Diego, San Francisco, en Austin Texas, ow en kamperen met Sachin, heb ik ook een weekend in een fantastisch zenklooster een introductie tot zen boeddhisme gevolgd. Het was om kort samen te vatten, erg geestelijk verruimend…. Terwijl vele godsdiensten je je doel tonen, zijnde god of een profeet, iets BUITEN je lichaam, toont zen boeddhisme je enkel een weg. Aan jou om te kiezen welke weg je het beste ligt, en om het zelf te gaan wandelen en zien naar waar het leidt… naar uiteindleijk de wijsheid binnenin jouwzelf.

Vorige week ben ik een paar dagjes op reis geweest met Jeremy, een couchsurfer ook, die ik ken van de snowboardtrip die ik lang lang geleden deed. We gingen naar Cape Cod, een eiland in Massachussets, de staat boven New York. Het eiland staat bekend voor de stranden en vele vuurtorens. Een superpopulaire vakantiebestemming voor New Yorkers. Ook het gezin waar ik voor werkte ging daar elk jaar in de zomer heen.
Het was zeker de moeite waard. Op het einde van het eiland is er het stadje Provincetown, of beter gekend door de lokale bevolking als “P-town”. Een stadje die mij erg deed denken aan Key West, het zuidelijkste punt van de USA waar ik in februari met Annelies haanging. Toevallig beide uiterste stadjes van een eiland, en beide een heel grote homo-populatie. Heel tof, creatief, veel kunst en gekke dingen te koop.
Een avond bezochten we een couchsurfer, een toffe vrouw van 50 jaar oud. Ze was gescheiden, 3 kinderen, en woonde in, ik zou het de jungle noemen We reden 10 minuten tussen dichte beplanting op een dun aardeweggetje naar haar huis. En nu komt het toffe. Ze heeft altijd een boel mensen in huis, want ze werkt met het project “Clean Air for Kids”, dat arme kinderen uit Manhattan de kans geeft in de zomer een paar maand buiten de stad, in de natuur te wonen.
We aten er spaghetti, en er waren nog een aantal mensen met interessante verhalen die er tijdelijk woonden. Zo was er een meisje uit Ierland, en een surferjongen, die erg grappig niet kan stoppen met niezen als hij teveel gegeten heeft. Hij zegt dat zijn ganse familie dat probleem heeft, en het verschrikkelijk is op Thanksgiving, hahaha! (het Amerikaans feest waar iedereen met de ganse familie samenkomt en superveel en goed (mjam! stuffed turkey, sweet potatoes, cranberrysaus…) eet)

We namen de ferry naar Martha’s Vineyard voor een dagje, een eiland met fantastische kleine stadjes en stranden. Wel tof om te zien, ik hield van de duinen en de natuur, maar verder was het wel wat leeg. Nu dat iedereen op school was, was onze grootste medereiziger de bejaarde mens. Restauranten sluiten om 20uur en het ontbijt in onze Inn was van 6 uur ’s morgens ot 9u30. In New York heb je dit ook maar dat is dan voor de uitgaanders die voor ze in bed duiken ontbijt halen (heb ik het geluk gehad om een paar keer te doen, echt surreeel! ’s morgens vroeg ontbijten in Manhattan na een zware nacht, in de doodmoe-e roes van nog geen slaap gehad te hebben), en die paatsen blijven 24 uur open.

Ah New York, wat verwen je mij.

Ik heb nu nog een kleine 3 weken hier. Vandaag, maandag, heb ik ’s morgens gaan ontbijten met Sarit. Daarna naar hip Williamsburg voor Ukelele lessen. Ja zoals ik wellicht wel al eens vermelde, heb ik mij een aantal maand terug een Ukelele aangeschaft. Goedkoop instrument, en klein om altijd mee te nemen, en niet op de laatste plaats een fantastisch geluid. Het laat me zo aan Hawaii denken… Saching gaf me een zelfstudieboek, maar erg ver raakte ik niet.
En natuurlijk, als je ERGENS een ukelele-leraar kunt vinden buiten Hawaii, waar zou het zijn? New York natuurlijk. Hier heb je Alles, alles maal tien.
Dus ik ga drie lesjes volgen om me op weg te helpen. Hopelijk kan ik jullie een serenade geven op mijn thuiskomstfeestje, op 11 oktober!
Ik ben al thuis op 6 oktober dus aub laat me weten wanneer je tijd hebt, ik wil jullie allemaal weerzien! Na zo lang amai! Maar echt om eerlijk te zijn, het is moelijk hier te vertrekken, maar een grote troost is de mensen die ik ga weerzien.
Deze twee jaar is een harde leerschool in loslaten. Iets intens koesteren, maar er de tijdelijkheid van inzien. Want uiteindelijk is ALLES, tijdelijk, dat is wat het zo mooi maakt, in the end.

Het weekend dat net achter de rug is was eigenlijk ook ferm de moeite.
Na met sachin naar Brooklyn te gaan op zoek naar een frisbeegolf-baan, gingen we naar een feestje.

tussendoor: frisbeegold? Ja frisbeegolf! Je gooit frisbees in een doel (net), je hebt allerlei types frisbees vergelijkbaar met golfsticks, putters, drivers, enzovoort.
Dit is een “underground” sport, niet voor het grote publiek.
Wat WEL een superhype hier is is “Ultimate Frisbee”, iedereen lijkt het te spelen. Bij ons in Belgie ook? Ienmand van gehoord? Hier komen jonge twintigers samen op een weekavond op een graspleintje om Ultimate Frisbee te spelen, overal!

Ok terug naar het feestje… George, zijn ouders waren niet thuis en wonen in een superrijk huis in New Jersey. Hij nodigde zijn dichtste vrienden uit, we waren met een 20-tal. EN nu het toffe… Nick, een jongen van mijn Long Island meetups, is piloot, en vloog erheen. Dat duurt 20 minuutjes in plaats van een 2,5 uren autorit. Fantastisch, we gingen mee. Over de kusten van New York….
Ja ik weet het, ik ben enorm enorm verwend hier Mijn zaterdagavond activiteit, met een klein vliegtuigje naar een privefeestje in een MANSION gaan,…

Nu ben ik op weg naar Allyson, op de trein. Ben al een hele tijd niet meer bij haar geweest. Sinds we allebei een lief hebben, zijn we uit elkaar gegroeid. Bekend verhaal, helaas. Ik wou wel nog tijd hebben voor haar, maar ik reisde zoveel.  Nuja, leven is leren loslaten… En ik ben wel heel blij dat ik nu naar haar kan gana, en wellicht 2 nachtjes blijven.

Ik viel bijna van mn stoel toen ik een paar prijzen in Belgie zag. Het is hier ECHT veel goedkoper amai Dus ik heb besloten te gaan SHOPPEN! Voor nog wat deftige kleren enzo. Het zou te stom zijn dat ik in Belgie iets moet gaan kopen aan 3x de prijs van hier. En hier heb je ook fantastische tweedehands. Ik kocht een $12 vest voor een mantelpak (voor sollicitaties), lijkt gloednieuw, en kost nieuw hier $228 dollar (Amai! dat is zeker 320 euro ofzo). Het hangt wel af van mer tot merk. Ik vind dat bvb Diesel hier nog duurder is dan bij ons. Maar Guess en Levi’s enzo zijn spot spotgoedkoop, tussen een derde en een vijfde van de prijs bij ons.

Als iemand iets nodig heeft, laat me weten, wel alleen kleine dingen Je kan altijd kijken op www.target.com , de favoriete winkel van velen hier, of www.amazon.com en het me laten weten, zo snel mogelijk

Ik zal proberen de komende dagen (aauw ik kan niet echt weken meer zeggen, niet zoveel meer…) vooral veel tijd met vrienden door te brengen. Vandaag lunch gehad met Neil, een hele toffe keren van de Fillipijnen die al 8 jaar in NEw York leeft. Hij wilt ZO graag naar Belgie, wilt zo gragag eens echt oude gebouwen zien. HEm er verlangend over te horen praten laat het mij ook allemaal veel meer apprecieren. Het zal inderdaad speciaal zijn, want hier is werkelijk niets oud.

Het toffe is dat Nick (de piloot) eind oktober naar Europa komt, een vriend van ons beide (alex) woont in Duitsland, en samen gaan ze een 10 dagen roadtrip doen, en bij mij in Belgie stoppen. Hopelijk kan ik ze rondtonen, toch zeker Gent en Brugge en een brouwerij Ben wel trots op mijn landje zo… Ik kijk ernaar uit bezoekers rond te tonen. Ik ben nu altijd zo verwend door anderen die me hun thuis tonen, moet fantastisch zijn dat terug te kunnen doen voor anderen.

Ok wel ik denk dat ik bijna in Greenwich ben!
Tussen mijn uitstapjes in is mijn “uitvalbasis” Sachin. Ik blijf telkens een paar dagjes bij hem, ik kook, heel leuk experimenteren met recepten dankzij een goeie website (www.allrecipes.com), en heb al mijn gerief daar. Maar ik reisde dus veel, denk dat ik daar gemiddeld tussen 2 en 4 dagen ben en dan iedere keer weg ergens anders. Gezonde middenweg ‘t Zal wel moeilijk zijn, afscheid te nemen. maar ah mag er niet aan denken ik kan het toch niet veranderen… En jullie zijn er dan

Veel groetjes
Marie-Line

California!!!!!

AAAHHH!!!

Weeral eens ervaar ik het ware leven, en leer. In New York was ik zo meegezogen in de dagelijkse sleur, dat ik dit geluk vergat. Het gevoel dat ik heb in California, gewoon door er te ZIJN, een natuurlijke high, geluksgevoel, ultieme tevredenheid. Hier is mijnt huis, hier is waar ik hoor.

We worden allemaal in het dagelijkse leven gezogen. In de sleur van elke dag. Vast met de kettingen die we soms zelf kozen, of soms over ons komen te liggen met de jaren. We vergeten hoe het voelt niet hier te zijn, vastgeketend in onze eigen kettingen. We vergeten hoe het voelt, om vrij te zij, te dromen, je ECHT goed te voelen.
Het is alsof je gaat wonen in een stinkende stad. Algauw merk je de stank niet meer. Het vult je longen, maar je vergat hoe het was zonder de stank.
Toen ik een tijd geleden naar Zweden ging, hoorde ik voor het eerst echte stilte. In Belgie denk je soms, waw wat is het stil… maar in werkelijkheid horen we gewoon geluiden niet meer. We horen de auto’s ver weg niet, of tal van andere geluiden. Die echte stilte overviel me, en ik realiseerde dat ik voordien niet wist wat echte stilte was. En dan, hoorj eje ademhaling, het lichte kreunen van bomen, de bladeren onder je voeten. Je realiseert je hoeveel je niet hoorde of voelde voordien, en hoe heerlijk het voelt om te voelen hoe ervaren is zonder de grote beschermingskussens rondom ons.
In Manhattan is het nog erger. Mensen leven als zombies. Er zijn tal van parken in Manhattan, van klein tot groot. Velen liggen in het kruispunt van Broadway, de straat die Manhattan diagonaal doorboort. De parken liggen tussen Broadway en een drukke Avenue-straat, vol toeterende taxi’s en gigantisch geluid. Nogtans, de mensen in de parken zitten er te relaxen alsof ze niets horen van al het kabaal. In hun eigen bubbel. Niet echt levend meer, met een hele grote beschermingslaag rondom hen, hen afsluitend van hun zintuigelijke ervaring.

Ik stapte uit het vliegtuig, en mijn ogen vulden zich met ttranen. Gewoon een overweldigend geluksgevoel. Een gevoel dat ik eindelijk weer thuis ben.
New York is fantastisch. Het is een ERVARING. Altijd levend. Maar de spanning hangt er in de lucht. Als ik niets doe, voel ik me nerveus, en schuldig. Iedereen gaat gaat gaat. Koffie koffie koffie. Het is verslavend. Je wordt meegezgen in de energie, en vergeet de buitenwereld. Mensen in New York, denken niet buiten de grenzen van hun stad. Hier is alles. Hier IS ook werkelijk alles. Alles, van boeddhistische tempels, tot Broadwayshows, tot vredevolle aangelegde natuur, tot gospel kerkdiensten, bruisend uitgaansleven, lessen in alles wat je maar kan bedenken, meetingclubs voor singles, enzovoor enzovoort. Je vergeet al snel dat buiten de grenzen vand eze stad ervaringen liggen die niet te vatten zijn in het hebben van dingen of activiteiten.

Oh San Francisco, ik wou dat ik langer bleef. Helaas vertrek ik binnen 4 dagjes alweer, uit jouw armen, naar Austin, fantastische studentenstad. Iedereen zegt me hoe fantastisch Austin is. Helaas blijf ik maar 2 dagjes, om terug tezijn en te gaan kamperen met Sachin. Ah keuzes, hoe moeilijk ze te maken… en hoe verkeerd ze vaak kunnen zijn. Misschien leer ik hieruit? Misschien, maar misschien ook niet ik leer dat keuzes maken meestal een gok is. De slechtss uitgedachte keuze blijkt achteraf soms de beste, of de meest berekende kan de skechtste ooit blijken. Ik weet nu wel dat ik voel dat ik hier niet weg wil.
Toen ik hier 2 jaar geleden een maand was, had ik normaalgezien homesick moeten zijn. Belgie voelde voor mij nooit helemaal als thuis, maar toch, ik verwachtte een dergelijk gevoel, het is ene natuurlijke reactie van je lichaam, en overkomt praktisch iedereen. Maar ik herinner me nog goed dat ik daarentegen ene angst kreeg in me. Een angst, dat al een maand voorbij was, en er een einde zou komen aan dit alles. Ik wou het houden, koesteren, nooit meer loslaten, dit voelde goed, beter dan ooit! Ik voelde me goed, beter dan ooit.
Maar rond mei, herinner ik me ook nog dat het tijd was voor iets nieuws. De avonturier in mij wilt nieuwe dingen ontdekken. Leven in een ander gezin is ook niet makkelijk. Leven in je EIGEN gezin is meestal niet makkelijk, dus beeld je in in een ander… Het heeft me veel geleerd, leren aanpassen, mezelf leren kennen. Ik weet ook dat ik enkele maanden ga nodig hebben om terug te denken over deze 2 jaren, en er lessen uit te trekken, en alles een plaats te geven.
New York was fantatsisch sociaal gezien. Ik was populairder dan ooit, iets wat ik kende in het lager maar nooit in het middelbaar. Iedereen kende me, honderden mensen, een fantastische gemeenschap van vrienden. Lachen, gekke dingen doen, leuke feestjes, fantstische tijden. New York is verslavend.
Lauren kwam me bezoeken, op haar weg naar huis, ze stopte in NY.
We kwamen niet goe dmeer overeen. Ik was anders, verslaafd aan New York. En zij kwam terug van een 9 maand trip in Afrika. We wisten beide niet goed wat de ande nodig had, en uiteindelijk liep alles verkeerd. Ze kon het tempo niet aan, na die lange reis, en de onafhankelijkheid, om mij opeens te moeten volgen en geen eigen keuzes te kunnen maken. En van San Francisco zijnde, de relaxte buurt (heel amerika zegt hoe laid-back California is), om zo meteen in de gigantische New Yorkse energie gedropt te worden… Ik was egoistisch, onbegrijpend, in mijn wereld daar, mijn hartslag op hetzelfde tempo dan het tempo van de stad. Ze herkende me niet. En ik kon haar niet begrijpen. Een verslaafde ziet de wereld anders.
Nu ga ik terug naar haar. We kunnen beide er niet aan doen, het was een sterke ervaring, hoe omgevingen mensen veranderen, en hoe moeilijk het is elkaar te begrijpen, of jezelf op een anders’ golflengte te plaatsen soms.
Ik zal 1 avond bij haar logeren, morgen vertrekt ze naar Burning Man. Ik kon meegaan, maar vorig jaar was het niet mijn ervaring. Ik voelde me verloren in mezelf. Ik wou natuur, en Jay. Maar ik zat vast 5 dagen in de woestijn vol mensen bezig met unieke zelfexpressie, en neonlichten en buiten-raves onder volle maan ’s nachts. Fantastisch, maar niet mij, niet nu…
Maar blij dat ik het deed.
Dan blijf ik 2 nachten bij Miri, een joodse vriendin van New York die net naar Berkeley verhuisde. Oh Berkeley mijn liefde.
Morgen plan ik een picnic in een park in San Francisco. jay terugzien. en karen misschien, en arnaud, guri … Ongelooflijk. Mijn hart vult zich vol liefde. Liefde voor al die mensen, en vooer mijn eigen leven. Ik ben zo dankbaar…
De laatste nacht ga ik naar Jay. Ik hoop dat hij mij naar zijn favoriete BBQ restaurant zal brengen. En hij is zo lief om mij om 5u smorgens naar de luchthaven te brengen. Oh ik wil nu al niet meer weggaan…. Maar, ik wil wel kamperen met Sachin. En het weekend erna doe ik een zen weekend in de bergen. Het is zo moeilijk! Misschien erna terug naar hier? Maar er zijn zoveel mensen in New York waar ik ook van hou.
Ik zal het wel zien, nu van elk moment genieten. Dat is het enige wat je hebt, nu…. En alle keuzes zijn gokken. Dus, wat anders is er te doen dan gewoon genieten van wat er rond ons is.

Ik zou willen schrijven over mijn laatste 4 dagjes met Michelle, Emily en Jeremy. Fantastische tijd in San Diego. We gingen naar de wereldberoemde zoo, USS Midway, Seaworld (waar de orka van Free Willy woont), en ik ging naar een buikdansoptreden met lokale couchsurfers. Het was heel leuk hen terug te zien, al gata het met hen wat moeilijk. Jeremy is acht hyperactief, niet mormaal meer… en andere prive-dingen ook… Ze verdienen zoveel beter. En weer toont het me hoe mensen vastraken in hun leven, geen uitweg zien, bang zijn om ene grote verandering te doen. Het is alsof je in het ‘dagelijkse leven’ in circeltjes ronddraait, maar de grond onder je wordt telkens dieper en dieper…. je vergeet wie je was, langzaamaan ben je zo diep dat je de wereld rond je niet meer ziet. En denken dat als je wilt je zou kunen stoppen met dit zelfde cirkeltje te lopen, en misschien wel uit je gemaakte pt zou kunnen klimmen, is beangstigend. Kan ik het? Heb ik de kracht? Wat is er daarboven? Zal ik dit circeltje missen?
Het is moeilijk, verandering is moeilijk. Wat zeg ik, het is het moeilijkste ooit. Tegen onze natuur bijna. Al vergeten we onze matuur vaak. Maar, ik weet het maar al te goed. In relaties wil ik het nooit uit maken, ik zit snel in mijn cirkeltje daar, En vertel mezelf dat dit cirkeltje wel veel goeie kanten heeft, en ik het niet wil verliezen. Het moeilijkste wat ik ooit deed was zeggen op mijn werk dat ik wegging. Als andere moeilijkste dingen ene 20 krijgen, dan is die ervaring een 250. Ik stond achtermezelf met een brandende stok om me te dwingen het te doen. Het moeilijkste ooit, die cirkel te breken.
Misschien heeft niet iedereen het er moeilijk mee. Wat ik wel weet, is dat ik mezelf heb leren aanpassen. Aan gezinnen, omgevingen, harde en zachte bedden, sofa’s, en gronden om op te slapen, oh en stations. Ik ben heel flexibel, weinig slaat me uit balans. Ik ben heel snel tevreden. Ik hoop van harte dat dit blijvend is. Dat ik nooit ga vergeten hoe heerlijk de uitdaging van verandering is. Hoe levend het is. Hoe werkelijk, leven, het is.
Ondertussen is Bart (de trein!) van onder de grond dus ik zal hier afsluiten, en genieten, van mijn Bay Area.

Love,
Marie-Line

ps. het gekke is ook dat in SF ik altijd veel wst te schrijven hier, maar in New York voelde ik me niet geinspireerd. New York trok me naar buiten, naar ervaringen, naar dingen doen doen doen. Deze buurt trekt me niet maar ‘binen’, maar in een fantasische balans met mezelf en de ervaringen buiten me.
Ok, over naar genieten van buiten .

Chicago en CouchCrash week

Op het vliegtuig naar…. San Diego!
Ik had een supere laatste weken… Couchsurfend bij vrienden.

In Chicago had ik 2 hosts, Billy en Praveen. Eerst bleef ik 3 nachten bij Billy, die een konijn had. Bandit, het konijn, huppelde gewoon rond in zijn appartement. Aangezien ik heel laat aankwam, door de enorme storm, pikte Billy me op van de luchthaven. Ik lag in bed tegen 5 uur ’s morgens (wat in Nes York 6u is…), doodmoe….
Opeens, ik hoor iets….
Ik open mijn ogen maar ben zo moe dat ik amper kan bewegen.
Bandit.
En wat een gepaste naam!
Hij opende mijn chacosse, en haalde er mijn portefeuille uit, en besloot er stukjes van te eten. Ik viel terug in slaap.
De volgende morgen, ontdek hij dat hij niet alleen een 4cm cirkel in mijn portefeuille beet. maar ook 2 grote gaten in mijn nieuwe handbagagevalies, en  de schouderband van mn handtas. hahahahaha. Zo absurd!
Ik heb nu wel een soevenier, maar het ziet er echt niet uit Een konijn at  van mijn valies!

De tweede nacht 2 andere meisjes kwamen erbij, ook logeren in Billy’s appartement. Michelle was van NY, en LM (Lisa Marie) was op weg naar de westkust om te verhuizen naar Hawaii.
Ik bracht veel dagen alleen door, kuieren door de straten, toffe buurten verkennen…. Het is echt een mooie leuke stad. Ik volgende ook 2 bikram yogalessen, dat is in een snikhete kamer, wat een ervaring… De eertse keer viel ik bijna flauw, wat naar ze zeggen normaal is…. (toxins die vrijkomen, of je lichaam die meer zuurstof moet leren opnemen). De tweede keer ging stukken beter.
Een toffe buurt is Wicker Park, zalige kleine winkeltjes en toffe unieke eetplaatsjes. Zo at/dronk ik “kefir”, is yoghurt-achtig, en naar ‘t schijnt supergezond, en je kon er 2 extra ingredienten bij kiezen,, dus verse bessen en chokola, mjam! Leuke ideetjes voor bij ons…

Op donderdag verhuisde ik naar Praveen’s appartement. Hij woonde echt in het midden van het centrum, op het 29ste verdiep, met ongelooflijk zicht vanop het balkon! Wat een geluk! Beide hosts gaven hun bed aan mij en sliepen zelf op zetel of reservebed, veel te galant! Hoeft niet voor mij, maar zegt wel veel over de enorme gastvrijeid in CouchSurfing.
Twee New Yorkvrienden waren toevallig ook in Chicago die week, Kim en Matt. Ik plande naar een theater te gaan “Alice”, en op het laaste nippertje gingen ze mee. Ik zat op de eerste rij. En het was koud! aidconditioning… brrr! Dus ik zat op mijn been om het wat warmer te houden. Mijn flipflop (noemen wij dat teenslipper?) lag op de grond onder mijn stoel. Nu, ergens in het toneel vielen er een heleboel schoenen naar beneden, voor Alice. En ik zat dus echt vlak aan het podium. De “rups” in het verhaal kwam alle schoenen opruimen, en enkele schoenen waren ook naar onder mijn stoel gevlogen. Een beetje later wil ik mijn flipflop weer aandoen, maar…. weg!!! Niets onder mijn soel! Ze hadden mijn schoen ook weggenomen! Een typisch verhaal voor mij haha. Na het toneel gingen we naar de stagemanager en zij moest ook hard lachen en haalde dan de grote doos vol schoenen terug op het podium, waar we allemaal tussen zochten en uiteindelijk het vonden.

Die avond organiseerde ik een event, 20 mensen kwamen, naar een heel toffe bar met ‘beergarden’ (buitenplaats). Ik vind het zalig events te organiseren
Mijn gastheer, Praveen, nam mij en Kim de volgende dag naar zijn favoriete restaurant, een Spaanse tapasbar. Dat is een enorm voordeel aan couchsurfing, zoveel insider-informatie en tips! En vaak heb je er een vriend bij om dingen mee te doen. (en ontmoet je zijn/haar vrienden ook)

De laatste dag deed ik de toeristische attracties, de pier (waar ’s werelds eeste reuzenrad was), en een architecturale boottour. Chicago is wereld’s architecturale hoofdstad. Echt heel interessant… ’s Avonds ging ik naar FANTASTISCH millenniumpark (WOWW… echt unieke kunst! ik zal foto’s posten) waar er een klassiek concert was. Dat heb je hier nog veel ‘picnic en concert in het park’, gratis openluchtconcerten en iedereen komet picnicken… 1 van de zeldzame keren dat alcohol buiten oogluikend wordt toegestaan…. Supergezellige boel!
We zijn ondertussen al een grote week later, en ik heb een week in New York doorgebracht (waarover later meer, CouchCrash festival week!). Gisteren ook ging ik naar Bryat Park in Manhattan waar er een openluchtfilm getoond wordt op groot scherm bij zonsondergang. Duizenden mensen waren er, allemaal picnicdekentjes, iedereen snacks mee en zijn drinken, en gewoon een supertoffe boel. Ik bleef niet lang want voor ij was het watte druk, maar wel spectaculair om te zien! Mensen juichden en applaudiseerden voor de film enzo haha, super. Maar ik ging naar huis (zijnde Sachin’s huis) om nog mijn bagage af te werken voor mijn komend California/Texas avontuur), en gezellig afscheid van Sachin te nemen voor een goeie anderhalve week.

Chicago was zeker en vast een succes. We aten de “Chicago pizza” die ik niet zo spectaculair viond, is een superdiepe korst. Chicago en New York zijn aardsricvalen over hun pizza, beide beweren ze de beste te hebben. De Chicago pizza is superdik, en de New York superplat maar supervettig, en je plooit het in 2 en eet het zo…. Ik verkies New York, maar terwijl de Amerikanen erover discusieren, zou ik toch de Italiaanse verkiezen boven allemaal! haha

Na 5 dagjes Chicago vloog ik terug naar mijn oh zo geliefd New York…. Het was een week vol activiteiten en feestjes, al maanden geleden begonenn we met de voorbereiding voor de “CouchCrash week”. Ik organiseerde enkele dag aciviteiten die schitterend verliepen, en er waren enkele supergoeie feestjes. De eerste szondag was het Pink PArty, Ik besloit mijn haar vuurrood te verven. Tijd voor verandering! Ontkrullen is te drastisch en niet ‘mij’, en echt veranderen van vorm zit er ook niet in, dus dan maar kleur! Een weeklang was ik supermakkelijk te herkennen! haha.
We hadden als uitvalsbasis Seh’s appartement, die voor deze week de codenaam “the livingroom’ kreeg. Met dankzij sponsors gratis reisgidsen, hamburgers, hotdogs en redbull. Dat appartement is bekend terein voor elke New York couchsurfer. Vele weekends sliep ik daar. Seth opent zijn deur voor iedereen, en de meeste weekendmorgens wordt hij wakker met 10 vreemden slapend in zijn zetels, en de grond. Zalig! Wat een andere wereld, zo gastvrij, zo open, heerlijk… echt blij dat ik dit vond, het is zo mijn ding.
Ik organiseerde 2 activiteiten. Op dinsdag ene muziekcircel in Central Park, en op woensdag naar het legendarische Coney Island en strand. Beide een groot succes. We deden verder noge en kroegentocht, met een stop aan de beroemde cupcake-bakkerij Magnolia. Ik nam alles op in film en hoop het hier te kunnen posten na mijn California/Texas trip!
Verder is er hier nu een toffe Gentse, Lisa. Ze is net terug van 9 maand op haar eentje reizen in Zuid Amerika, echt een straffe sterke madam. Ze is denk ik 23 of 24. En nu blijft ze 3 maandjes in New York. Zeldzaam belgen te ontmoeten die zo’n dingen doen… Daarentegen ontmoet ik heel veel Zweden en Duitsers op avontuur.
Ik logeerde 3 nachten bij Mabel in Queens, omdat het een stuk goedkoper is dan naar Sachin. Ik ken hie rnu zoveel mensen, dat mensen me spontaan vragen of ik een plaats heb om te slapen! Zoveel opties… Ik zou zo maanden kunnen hier leven haha! Is als bij vrienden een paar dagen logeren, zo tof.

Dit weekend ging ik wandelen met Sachin’s hiking groep. Op twee uurtjes rijden van New York maar ronduit fantastisch. Waauw grote rotsen en natuur. ik reis nu maar 1,5 week om terug te zijn zodat ik kan gaan kamperen met Sachin voor Laborday weekend. In de natuur, zalig. Dat miste ik wel in NEw York, in California is het veel meer allom aanwezig.

OK tijd om dit berichtje te posten
Groetjes!
Marie-Line

2 jaar in de usa!

14 Augustus….
Dat betekent, dat ik sinds gisteren hier maar liefst TWEE JAAR ben! Wow! Fantastisch….
Ik weet ook sinds dan mijn exacte terugkomstdatum, zijnde maandag 6 okober, om 10u25!

Marie-Line, die het druk heeft met Couchcrashweek! Fantastisch…. van muziekcirkels organiseren in central park, tot vandaag een dag coney island en strand, tot kroegentochten en etentjes, zalig!

Chicago – vliegen in 1 van de ergste stormen ooit….

Eerst en vooral, Chicago is amper 2,5 uur vliegen van New York. Dus, na een weekendje uitgaan in New York (naar een toneelstuk dat heet ‘too much light makes the baby go blind), hangen met Sachin, en een BBQ in Allyson’s super’crib’, ging ik op zondagavond mee in de auto met mijn couchsurfvrienden die in New Jersey wonen, Ryan, Dileep en Frank. Zo kon ik daar slapen en was ’s morgens al dichtbij de luchthaven waaruit ik vertrok, Newark.
Goedkope vlucht gevonden, ik ken mijn weg al goed bij vliegmaatschappijen en kortingenwebsites, maar blijkbaar bestaat er ook een site waar je je eigen prijs kunt opgeven, bieden als het ware…. Zo kreeg ik mijn vlucht voor 220 dollar in plaats van 380! wow, de moeite!

Er zijn zoveel dingetjes die je te weten komt als je ergens een tijdje woont…. Ik herinner me de eerste keer dat ik naar de USA ging, in 2000, voor 1,5 maand. Toen namen we de duurste oplossing, een taxi van de luchthaven naar Manhattan. En, we reisden rond met Greyhound.. Nu weet ik zoveel beter
Ik ben wel trots op bepaalde weetjes, bijvoorbeeld om in Newark te raken neem ik nu de PATH trein, 1,75 dollar, en dan de 62 bus,  1.35 dollar! Shuttelbussen zijn tussen 15 en 20 dollar en de meeste sites prijzen de airtrain aan die ook al 7 kost, plus je vervoer ernaartoe.
Het enige is wel, op de 62 bus ben ik altijd de enige blanke. Iets wat je in Belgie niet zo snel tegenkomt (en al zeker niet in Oostende). Maar, het is wel helemaal veilig, en zeker overdag. Ik vind het nog altijd zalig, al die kleurtjes, allemaal samen… Al zijn er wel veel buurten met enkel zwart, of chinees, of zelfs enkel blank (de buurt waar ik leefde, Manhasset, bijvoorbeeld). Lang leve de mengelmoes! Het is zo mooi…

O en over Greyhound…. er zijn veel goedkopere bussen. Zo zijn er de ‘chinabussen’, die van Chinatown in stad A naar chinatown in stad B rijden voor spotprijzen. Ze staan ook wel bekend voor hun onveiligheid. O O O ik vertelde jullie niet dat 3 weekenden geleden ik voor de euh, 5de denk ik… keer naar Boston ging! Dat krijgen jullie nog tegoed… Maar, we namen de chinabus naar Boston, en hji reed zo onveilig dat we gestopt werden door de politie op de autostrade!
Er is ook de megabus, startend vanaf 1 dollar, wow!

Ok ok dus, op naar Chicago.
Maandagmorgen ging mijn vliegtuig opstijgen om 12u48. Ik kom toe rond 10u30, en bah, vertraging van 3 uur aangekondigd. Dat is stom, al langer dan de vlucht zelf.
Maar, elk half uur werd de vertraging langer en langer… uiteindelijk bracht ik de hele dag op de Newark luchthaven door. Om 19u20 konden we eindelijk boarden. Blijkbaar was er stormweer in Chicago.
Dan, in het vliegtuig, opeens hebben we geen toestemming meer om op te stijgen. we wachten 2 uur op Newark bodem, in he vliegtuig, echt frustrerend (en ik kan tegen veel). Eindelijk, we stijgen op… rond 21u30. Normaal is het maar 2,5 uur vliegen, maar onderweg naar Chicago krijgen we te horen dat er TORNADO’s zijn in Chicago. Dus we blijven op 200 mijl ervan in de lucht circelen. Gelukkig omdat we al zoveel vertraging hadden, mochten we enkele andere vliegtuigen in de wachtrij (in de lucht) voorbijspringen en verhuizen naar de 80 mijl cirkel…. Na 1,5 uur cirkelen, eindelijk kunnen we door naar Chicago, waar een GIGANTISCH onweer bezig was.
Achteraf van mensen en kranten las ik dat dit een historische storm was. In 4 uur meer dan 9000 bliksemschichten!!!
Ik zat aan het venster, links in het vliegtuig, en wat ik zag tart echt alle verbeelding. De ganse lucht vol bliksemschichten, van links naar rechts, diagonaal, hele grote neerstortend in Lake Michigan (het water dat Chicago aan gelegen is, zo groot dat het lijky op een zee). Echt, vuurwerk is er NIETS bij. Mijn mond viel open, mijn ogen tegen het venster geplakt, dit was ronduit.. ongelooflijk. Als je het in een film zou zien zou je het overdreven vinden, ik wist niet dat zoietts KON! Er waren grote wolkenpakketten waar wij bovenvlogen, en tussen. Elke bliksemschicht lichte zijn grote wolk op, wat als resultaat een gigantisch lichtspel was. Je zag de bliksemschicht en dan de enorme grote wolk volledig oplichten een paar keer fel, en dan die ernaast  ook, an dan 4 tegelijkertijd, en en en …. Ik kan het gewoonweg niet verwoordne, het was superspectaculair.
Ik was in het vliegtuig gedurende 1 van Chicago’s ergste stormen ooit.

Uiteindelijk landden we…Rond 1u30 New York tijd, wat 12u30 is in Chicago. Wij blij, eindelijk….
Maar neen, omdat zoveel vluchten gecancelled waren, was in het midden van de nacht de hele luchthaven in Chicago bezaaid met vliegtuigen. Er was geen vrije gate dus we konden niet van ons vliegtuig. NOG EENS 2 uren zaten we vast IN CHICAGO, maar in het vliegtuig! Vreselijk… Mensen bleven superkalm, gelukkig. Ze hadden geen legale piloten meer om de geparkeerde vliegtuigen te verplaatsen, iedereen was buiten zijn legaal toegelaten werkuren. Dus mechaniekers moesten komen en het vliegtuig verslepen.
Argh!
Uitiendelijk na 2 uur snachts Chicagotijd (en 3u New York), waren we EINDELIJK eindelijk eeeiiinnddeeellliiijjjkkk aan land in Chicago. OEF!!!
Het bleek dus 1 van de ergste stormen ooit geweest te zijn. 3 tornado’s rond Chicago, heel heel veel regen en wind en bliksemschichten uniek…

— ok ondertussen ben ik alweer thuis (zijnde New York, maar bij Sachin, ik ga van vrienden naar vrienden erhuizen hier komende dagen), maar druk bezig met het CouchCrashfestival, en vanavond is het Srah’s verjaardag waarvoor ik een etentje heb gepland. Dus, snel even dit berichtje posten

2 laatste maandjes voor de boeg….

Hallo iedereen

Oei oei oei…
Zooooveel te vertellen!

Vorig weekend utgeweest, de 2 koppels haha, Andres en Allyson, and Sachin en mezelf. Het alarm ging thuis af! Ik had het aangezet maar Ginger de hond was in het huis en activeerde de beweiginssensoren.
Verder niet zoveel gedaan want ik was ziek, gekke krampen, alsof ik een stylo ofzo had ingeslikt. Pijnstoten in mijn lage maag/hoge darmen (?) voor 2 dagen, pijn die doortrok naar mn rug/borst. Gelukkig voorbij, maar dat was raar!
Ben met Sachin naar Ikea geweest, aangezien hij van kamer verhuisd is in zijn huis, hem wat geholpen met de verhuis en inrichting. En hij zorgde goed voor me, ziek zijnde, heel lief. Zo zalig
Ook mijn macbook crashte, nieuwe harde schijf nu, hopelijk vind ik een manier om mijn foto’s van de oude te redden. Stiekem vind ik het heelrijk, de laptop openpeuteren, alles installeren… Net een puzzel. Misschien wil ik toch wel weer een IT job ooit

Verder, mijn plannen voor de komende 2 maand zijn al erg concreet!
Terugvluchtdatum zal een dezer dagen bekend raken… Ik verwacht dat het ergens in de 1e week van oktober zal zijn.
En eerlijkgezegd, kijk ik er toch wel naar uit!!!! Eindelijk iedreen terugzien, met lielies naar de dijk (jaaa ik krijg je pakketje!!! ik vind ze SUPER, beste die ik ooit gehad heb haha! ik draag niks anders meer, was ze elke 3 dagen, zo merci!!!), stefanie bezoeken in Gent, filmavondjes en gentexploraties (en maastricht?) met Marieke, pokernachten met Ben en Ellen, kriekjes met Raf, pannekoek mikado met Eline in een mooie stad ergens in Vlaanderen, heerlijke tijd met Sofie en haar Arwen eindelijk zien, ook Seleentje weerzien en haar Elias, ongelooflijk al die nieuwe kindjes En familie zien, mijn lieve meme, nanny, gaan eten bij pa en Mireille (altijd overheerlijk gesoigneerd worden daar zoals altijd met heerlijk eten) en eindelijk hun nieuwe huis nog eens zien! Niet zo nieuw meer voor hen maar heel nieuw voor mij
Mijn oud collega’s van Philips terugzien met een pannekoek in Brussel.
En er is zo zooooveel meer…
Mijn mama en broer een dikke knuffel geven!!!!!
En henk!

super…

Om maar te zwijgen over een sandwich met americain preparee eten. En verse tongsjes….. En vol au vent!!! En garnalen! (bestaat hier niet! is typisch noordzee, hier zijn ’shrimp’ de grootte van scampi bijna en smaakloos)
ok laat ik nu maar meteen het vliegtuig nemen!

Haha nee hier komt het plan voor de komende 2 maand, veel zal nog bijgevoegd worden, veel al in mijn achterhoofd, maar dit staat al vast:

Nog 4 dagjes werken… dan ben ik werkloos en dakloos en dat gevoel van vrijheid maakt mij ontzettend gelukkig.

Maandag, 4 augustus, vertrek ik naar Chicago, waar ik zal couchsurfen, tot zaterdag 9 augustus.
Van 10 tot 17 augustus hebben we hier ‘couchcrash (http://www.couchcrashfestival.com), een hele week activiteiten in NEw York. Ik organiseer er enkele en Sachin zal optreden op vrijdagavond (hij speelt basgitaar). Ik doe onder andere een drimcircel in central park, een trip naar coney island, en naar het noordeliljke punt van manhattan.
Op 19 augustus, dinsdag, vlieg ik naar San Diego, waar ik met Michelle en Emily en Jeremy 4 dagjes doorbreng. We gaan naar de wereldberoemde zoo daar enzo. Heel leuk! Ik kijk er enorm naar uit om hen terug te zien!
Op zaterdag, de 23ste, vlieg ik naar San Francisco, waar ik blijf tot woensdag. Daar wil ik Lauren en Jay enzo terugzien. Gaat raar zijn Jay terug te zien, maar heel leuk.
Dan woensdag heb ik een zot vroege vlucht naar Austin, Texas, favoriete stad van heel veel jonge amerikanen. Veel mensen passeren er en blijven er plakken omdat het zo geweldig is.
Helaas blijf ik maar kort, want op zaterdagmorgen vlieg ik al terug naar New York, waar Sachin me zal oppikken en we gaan kamperen 3 dagen, het is verlengd weekend, laborday weekend.
Dus dan zijn we opeens al september!!

Het weekend van 6-8 september ga ik de NEw Yorkse bergeb in (ja dat hebben we hier, upstate NY), waar ik een weekend in een… zenklooster zal wonen. Daar krijg ik een intoductie tot zen. Al een paar maand wi ik dit doen, het gefet me gewoon devibe dat dit is wat ik moet doen, we zien wel…. Ook wel ideaal om tussen al het reizen wat innerlijke rust te krijgen en misschien ideeen over hoe te denken en leven en hoe ik verder wil gaan… op geestelijk vlak.

Dan… heb ik een tijdje gene plannen, 2 weken blank in september! Ik heb wel ideetjes zat… maar dat zien we dan wel!
Op 21 september doe ik een greentortoise tripje, van NY tot New Orleans! Met kamperen in de smokey mountains. Joepie! Zo blij om nog eens greentortoise te doen….
Dan plan ik enkele dagen in NEw Orleans te blijven, en terug te vliegen naar NY, en dan enkele dagen later naar BELGIE!!!!

Joepie!!!!!!

Dat is alles
Heel veel groetjes!!
Marie-Line

ps ik zal algauw wel eens posten wat er nog allemaal gebeurd is! Ik heb onder andere een chokoladesaus-worstel-evenement georganiseerd

het einde, keuzes, vasthouden

Nog 2 weekjes werken…
Ik zou moeten blij zijn, de vrijheid nadert! Ik ben ook vaak blij, maar soms ook bang, voor het onbekende… O de verkeerde keuzes te maken. Keuze maken is als Las Vegas…. Zelfs de meest onwaarchijnlijke keuze kan later de beste ooit blijken, of wat nu helemaal goed voelt kun je later je super beklagen.
Ik heb min of meer bepaald om hier wat te blijven en tussenin te reizen. Tot nu toe is het idee om een weekje naar Chicago te gaan, en dan een week hier met het CouchCrashfestival, een weeklang activiteiten georganiseerd voor couchsurfers en geinteresseerden, met 3 concertavondjes waarin Sachin waarchijnlijk ook zal optreden.
Dan naar California… terug voor september, en in september een weekendje zenweekend in de bergen.
Sachin zal veel werk hebben, en examens. Ik weet dat ik op een manier op hem wacht, want ik wil meer tijd met hem. Het klopt niet want samne blijven we toch niet. Wellicht wil ik gewoon ook wel meer wat ik niet kan hebben… De onzin van de menselijke geest.
Op een manier wou ik dat ik hem nooit ontmoet had. Dan genoot ik nu nog vollop van ieder moment, zonder die wrange smaak van missen… Van je afvragen wanneer je hem de volgende keer ziet. Maar dan de momenten samen zijn heerlijk, dus waarom dit laten gaan? Ik kan het gewoon niet…
Ik wou dta ik mezelf kon trainen… in vasthouden en loslaten, van alle dingen in het leven. Niets op afstand houden, het echt in mijn hart laten, en het dan laten wegvliegen, vrij… Maar nee ik wil het vangen, ee oplossing vinden, en door het vechten tegen het loslaten krijg ik alleen wondes en littekens op mijn hart.
Het gekke is dat zonder dit ik zo sterk en gelukkig en stabiel ben, als ik de laatste 2 jaar herinner.

Natuurlijk besef ik ook mijn leeftijd. En zoveel vrienden kregen baby’s, ongelooflijk… Verschillende vrienden hier ook werken, en sparen heel hard, en hopen dan op interest te kunnen reizen en vrij zijn. Maar wie weet tegen dan zitten ze ‘vast’ met een gezin, en komt het er nooit van…. Zoals veel 40-plussers me op mijn werk in Belgie zeiden, dat ze wouden dat ze dat gedaan hadden als ze jong waaren…
Dusja, ik weet het niet… je bent nooit zeker van je keuze in het leven, en er is hoogstwaarschijnlijk geen ‘juist’ en geen ‘fout’, het is altijd een gok, en meestal zal geen enkele keuze je 100% gelukkig maken. En als je dan even kijkt naar andere mensen en hun keuzes, denk je wel even van hmmm koos ik juist?

Ik ben zoiewso 100% zeker dat nara Amerika komen voor mij de juiste keuze was. Ik zal deze 2 jaar voor de rest van mijn leven koesteren, en natuurlijk waren er wel enkele downs, maar ik weet ook hele goed dat als ik dit niet gedaan had, ik het me heel hard zou hebben beklaagd en gewenst datik de tijd kon terugdraaien.

Nu is het gewoon… wat nu? Wat wil ik nu? Misschien terug naar school, iets studeren met echte overgave, en niet gewoon om een diploma te hebben. Maar ik wil niet 10 jaar ouder zijn dan mijn klasgenoten… Maar wat ik deed is niet wat ik wil doen de rest van mijn leven.
Of misschien werk zoeken in het buitenland, kijken of het me daar aanstaat, geld sparen zo… Of misschien gewoon even in Belgie werken, end an weer de wereld in.
Al die mogelijkheden… Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd dat het gepieker nu helemaal geen zin zal hebben en ik gewoon zal doen wat er me op het moment het beste lijkt.
Ik weet dat ik achter mijnkeuzes sta, maar ik ben gewoon bang opeens in een leegte te staan. 30 jaar te zijn en niet te weten wat ik wil.
Maar, de meeste mensen weten niet wat ze willen… of raken in een leven en gaan dan maar gewoon door met wat ze in handen krijgen. Wat prima is natuurlijk.
Ik moet gewoon leren loslaten, we gaan uiteindelijk allemaal dood. Maar toch, ik heb het gevoel dat ik ‘meer’ wil, ik wil een project, een passie, iets waar ik voor leef… We zien wel.

Eerst en vooral oefenen in het laten gaan van mijn liefdesgevoelens voor 1 persoon. Ik was zo vaak verliefd op de hee wereld de laatste jaren, het focussen op 1 iemand neemt mijn focus af van al de rest, en maakt me zwak, en het ergste van al is, dat het gewoon zal leiden tot lijden… uiteindelijk. Maar, zomaar laten gaan? Het ligt niet in mijn natuur. Heel interessant om zo je zwaktes te voelen en realiseren. Nu wou ik alleen dat ik er iets tegen kon doen.

Ondertussen weet ik oo al dat ik tot de 1e week van oktober kan blijven, joepie!

Groetjes
Marie-Line

het einde nadert

slik…

Gisteren zei Annie dat als ik wil 1 augustus mijn laatste dag al kan zijn (ipv 7 september). Natuurlijk wil ik dat.
Maar daarna opeens kwam het besef tot me. Dit eindigt echt. Een storm van gevoelens. Ik wil niet weg. Ik wil wel weg, maar ook niet. Angst voor het onbekende, voor de zovele keuzes die ik nu moet maken. Ongeloof dat ik niet gewoon alle bekende gezichten hier zal blijven zien. Er komt echt een einde aan. En dat doet pijn.

Ik heb zoveel mensjes ontmoet waar ik echt van hou. En graag nog jaren als vrienden zou willen hebben. Maar er zal een afstand komen.
Ook met Sachin, hoe vreselijk, het krijgt zelfs geen kans. Ik wist dit, ja, maar op een manier hoopte ik toch op een wonder. Wat nu… nog een paar weekjes… zou ik reizen? Of hier blijven? Als ik hier blijf heb ik meer tijd met de mensjes waar ik nu van hou. Maar dan achteraf misschien is het nog harder. Als ik reis, zal ik het me dan beklagen en ze constant missen?

Ik weet nog niet of 7 sept of 7 okt mijn laatste legale dag is hier.
Ik wil gewoon niet loslaten. Maar ik moet. Terug opnieuw beginnen. Maar ook niet. Ben ik op zoek naar iets? Het klopt niet, als ik gewoon wil reizen, waarom hecht ik me aan dingen? Het zal wel aan mijn menselijkheid liggen, verdorie

Moeilijke tijd voor de boeg…
Ik heb ook de keuze, naar Belgie vliegen of ergens anders. Denken jullie dat ik in belgie direct werk kan vinden om bij te sparen?

Groetjes
van een triestige en verwarde Marie-Line

Sucked into life….

Hey all

Ja ik weet dat ik om het op zijn Amerikaans te zeggen ‘flaky’ ben tegenwoordig met mijn blog. Er gebeurd gewoon zoveel… De weekends zijn bomvol spectaculaire verhalen, en in de week dan weer voel ik me meestal niet zo goed in mijn vel en ontbreek ik de energie om te bloggen.

Ik denk dat ik er serieus genoeg van heb, van in een gezin te leven. Het botst serieus met mijn karakter en leeftijd. Ik wil ofwel vrij zijn om te gaan waar en wanneer ik wil, ofwel wil ik een echt ‘eigen’ stekje waar ik kan doen wat ik wil. Beide heb ik nu niet.

Aan de andere kant heb ik fantastische weekends, en hou ik enorm van de mensen in mijn leven. Het gedacht om ze weer los te laten is hard, keihard. Ik zit dus met enorme dubbele gevoelens.

Buiten dat, heb ik nu ook al 2 maand een vriend hier, Sachin. We hebben een fantastische tijd samen maar ik heb veel meer tijd dan hem, waardoor ik in de week hem uiteraard mis. Hij heeft een serieuse job wat moeilijk te mengen is met een goed uitgebouwd priveleven. Het laat hem twijfelen over wat hij wil in zijn leven. En het nadeel bij mij is natuurlijk dat ik altijd hoop dat hij tijd zal hebben, maar ik wil nu ook niet dat hij zich slecht voelt op zijn werk. Nu zit hij in Canada voor 2 weken.
Hij woont op 10 mnuutjes van mij dus dat is echt ideaal.
Maar het is moeilijk, want ja, ik weet dat ik hier niet blijf. Maar de momenten samen zijn zo mooi. Al wil ik er natuurlijk meer van, maar niet zijn leven te moeilijk maken, en ik weet dat we uiteindelijk beiden wel weer moeten loslaten. Dit is verdorie moeilijk.

Misschien was ik hier te lang? ik weet even niet wat ik wil… Misschien wel meer vrijheid. In mijn weekends leef ik driedubbel, maar in de week voel ik me leeg vanbinnen. Dat hoeft helemaal niet.
Ik vraag me af wie echt weet wat hij wilt. Wie is helemaal gelukkig? Is het menselijk altijd iets anders te willen?
Ik denk dat ik vorig jaar wel perfect gelukkige momenten had. Hier ook wel in de weekends, ze zijn er zeker, en heel intens.

Lauren is hier, een paar dagen, terug uit Afrika waar ze 8 maand was. Helaas had ze het moeilijk met het tempo dat mijn weekend had. We vierden de 4th of July, Independence day.
Ik ken heel wat mensjes en had dus een stel opties om te vieren, en besloot naar een rooftop (dak) te gaan in Brooklyn. Prachtig overzicht over Manhattan met vuurwerk, en er waren honderden mensen. DJ met muziek, iedereen dansen en feetsen, op een hoog dak, fantastisch.

Ik heb nog zoveel meer te vertellen… van het huwelijk van de CEO van credit suisse, tot mijn verjaardag, tot yogalessen en feestjes en zoveel meer… Maar ik zal dit al posten odat jullie weten dat ik hier nog ben

Heel veel groetjes!
Marie-Line