slik…
Gisteren zei Annie dat als ik wil 1 augustus mijn laatste dag al kan zijn (ipv 7 september). Natuurlijk wil ik dat.
Maar daarna opeens kwam het besef tot me. Dit eindigt echt. Een storm van gevoelens. Ik wil niet weg. Ik wil wel weg, maar ook niet. Angst voor het onbekende, voor de zovele keuzes die ik nu moet maken. Ongeloof dat ik niet gewoon alle bekende gezichten hier zal blijven zien. Er komt echt een einde aan. En dat doet pijn.
Ik heb zoveel mensjes ontmoet waar ik echt van hou. En graag nog jaren als vrienden zou willen hebben. Maar er zal een afstand komen.
Ook met Sachin, hoe vreselijk, het krijgt zelfs geen kans. Ik wist dit, ja, maar op een manier hoopte ik toch op een wonder. Wat nu… nog een paar weekjes… zou ik reizen? Of hier blijven? Als ik hier blijf heb ik meer tijd met de mensjes waar ik nu van hou. Maar dan achteraf misschien is het nog harder. Als ik reis, zal ik het me dan beklagen en ze constant missen?
Ik weet nog niet of 7 sept of 7 okt mijn laatste legale dag is hier.
Ik wil gewoon niet loslaten. Maar ik moet. Terug opnieuw beginnen. Maar ook niet. Ben ik op zoek naar iets? Het klopt niet, als ik gewoon wil reizen, waarom hecht ik me aan dingen? Het zal wel aan mijn menselijkheid liggen, verdorie 
Moeilijke tijd voor de boeg…
Ik heb ook de keuze, naar Belgie vliegen of ergens anders. Denken jullie dat ik in belgie direct werk kan vinden om bij te sparen?
Groetjes
van een triestige en verwarde Marie-Line
het pad loopt naar je doel
volg je intuitie………
na regen
altijd zon
Hey,
Ik ben blij dat de weekends toch super zijn.
Probeer zoveel mogelijk te genieten en zo weinig mogelijk te piekeren!
Ik weet het dat we gemakkelijk spreken hebben maar dit zou denk ik de raad zijn die jij ook het meest aan andere zou geven.
Je zal op een dag wel terug iets bizar meemaken waardoor de toekomst duidelijker wordt.
Groetjes,
Eline