het einde, keuzes, vasthouden

Nog 2 weekjes werken…
Ik zou moeten blij zijn, de vrijheid nadert! Ik ben ook vaak blij, maar soms ook bang, voor het onbekende… O de verkeerde keuzes te maken. Keuze maken is als Las Vegas…. Zelfs de meest onwaarchijnlijke keuze kan later de beste ooit blijken, of wat nu helemaal goed voelt kun je later je super beklagen.
Ik heb min of meer bepaald om hier wat te blijven en tussenin te reizen. Tot nu toe is het idee om een weekje naar Chicago te gaan, en dan een week hier met het CouchCrashfestival, een weeklang activiteiten georganiseerd voor couchsurfers en geinteresseerden, met 3 concertavondjes waarin Sachin waarchijnlijk ook zal optreden.
Dan naar California… terug voor september, en in september een weekendje zenweekend in de bergen.
Sachin zal veel werk hebben, en examens. Ik weet dat ik op een manier op hem wacht, want ik wil meer tijd met hem. Het klopt niet want samne blijven we toch niet. Wellicht wil ik gewoon ook wel meer wat ik niet kan hebben… De onzin van de menselijke geest.
Op een manier wou ik dat ik hem nooit ontmoet had. Dan genoot ik nu nog vollop van ieder moment, zonder die wrange smaak van missen… Van je afvragen wanneer je hem de volgende keer ziet. Maar dan de momenten samen zijn heerlijk, dus waarom dit laten gaan? Ik kan het gewoon niet…
Ik wou dta ik mezelf kon trainen… in vasthouden en loslaten, van alle dingen in het leven. Niets op afstand houden, het echt in mijn hart laten, en het dan laten wegvliegen, vrij… Maar nee ik wil het vangen, ee oplossing vinden, en door het vechten tegen het loslaten krijg ik alleen wondes en littekens op mijn hart.
Het gekke is dat zonder dit ik zo sterk en gelukkig en stabiel ben, als ik de laatste 2 jaar herinner.

Natuurlijk besef ik ook mijn leeftijd. En zoveel vrienden kregen baby’s, ongelooflijk… Verschillende vrienden hier ook werken, en sparen heel hard, en hopen dan op interest te kunnen reizen en vrij zijn. Maar wie weet tegen dan zitten ze ‘vast’ met een gezin, en komt het er nooit van…. Zoals veel 40-plussers me op mijn werk in Belgie zeiden, dat ze wouden dat ze dat gedaan hadden als ze jong waaren…
Dusja, ik weet het niet… je bent nooit zeker van je keuze in het leven, en er is hoogstwaarschijnlijk geen ‘juist’ en geen ‘fout’, het is altijd een gok, en meestal zal geen enkele keuze je 100% gelukkig maken. En als je dan even kijkt naar andere mensen en hun keuzes, denk je wel even van hmmm koos ik juist?

Ik ben zoiewso 100% zeker dat nara Amerika komen voor mij de juiste keuze was. Ik zal deze 2 jaar voor de rest van mijn leven koesteren, en natuurlijk waren er wel enkele downs, maar ik weet ook hele goed dat als ik dit niet gedaan had, ik het me heel hard zou hebben beklaagd en gewenst datik de tijd kon terugdraaien.

Nu is het gewoon… wat nu? Wat wil ik nu? Misschien terug naar school, iets studeren met echte overgave, en niet gewoon om een diploma te hebben. Maar ik wil niet 10 jaar ouder zijn dan mijn klasgenoten… Maar wat ik deed is niet wat ik wil doen de rest van mijn leven.
Of misschien werk zoeken in het buitenland, kijken of het me daar aanstaat, geld sparen zo… Of misschien gewoon even in Belgie werken, end an weer de wereld in.
Al die mogelijkheden… Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd dat het gepieker nu helemaal geen zin zal hebben en ik gewoon zal doen wat er me op het moment het beste lijkt.
Ik weet dat ik achter mijnkeuzes sta, maar ik ben gewoon bang opeens in een leegte te staan. 30 jaar te zijn en niet te weten wat ik wil.
Maar, de meeste mensen weten niet wat ze willen… of raken in een leven en gaan dan maar gewoon door met wat ze in handen krijgen. Wat prima is natuurlijk.
Ik moet gewoon leren loslaten, we gaan uiteindelijk allemaal dood. Maar toch, ik heb het gevoel dat ik ‘meer’ wil, ik wil een project, een passie, iets waar ik voor leef… We zien wel.

Eerst en vooral oefenen in het laten gaan van mijn liefdesgevoelens voor 1 persoon. Ik was zo vaak verliefd op de hee wereld de laatste jaren, het focussen op 1 iemand neemt mijn focus af van al de rest, en maakt me zwak, en het ergste van al is, dat het gewoon zal leiden tot lijden… uiteindelijk. Maar, zomaar laten gaan? Het ligt niet in mijn natuur. Heel interessant om zo je zwaktes te voelen en realiseren. Nu wou ik alleen dat ik er iets tegen kon doen.

Ondertussen weet ik oo al dat ik tot de 1e week van oktober kan blijven, joepie!

Groetjes
Marie-Line