California!!!!!

AAAHHH!!!

Weeral eens ervaar ik het ware leven, en leer. In New York was ik zo meegezogen in de dagelijkse sleur, dat ik dit geluk vergat. Het gevoel dat ik heb in California, gewoon door er te ZIJN, een natuurlijke high, geluksgevoel, ultieme tevredenheid. Hier is mijnt huis, hier is waar ik hoor.

We worden allemaal in het dagelijkse leven gezogen. In de sleur van elke dag. Vast met de kettingen die we soms zelf kozen, of soms over ons komen te liggen met de jaren. We vergeten hoe het voelt niet hier te zijn, vastgeketend in onze eigen kettingen. We vergeten hoe het voelt, om vrij te zij, te dromen, je ECHT goed te voelen.
Het is alsof je gaat wonen in een stinkende stad. Algauw merk je de stank niet meer. Het vult je longen, maar je vergat hoe het was zonder de stank.
Toen ik een tijd geleden naar Zweden ging, hoorde ik voor het eerst echte stilte. In Belgie denk je soms, waw wat is het stil… maar in werkelijkheid horen we gewoon geluiden niet meer. We horen de auto’s ver weg niet, of tal van andere geluiden. Die echte stilte overviel me, en ik realiseerde dat ik voordien niet wist wat echte stilte was. En dan, hoorj eje ademhaling, het lichte kreunen van bomen, de bladeren onder je voeten. Je realiseert je hoeveel je niet hoorde of voelde voordien, en hoe heerlijk het voelt om te voelen hoe ervaren is zonder de grote beschermingskussens rondom ons.
In Manhattan is het nog erger. Mensen leven als zombies. Er zijn tal van parken in Manhattan, van klein tot groot. Velen liggen in het kruispunt van Broadway, de straat die Manhattan diagonaal doorboort. De parken liggen tussen Broadway en een drukke Avenue-straat, vol toeterende taxi’s en gigantisch geluid. Nogtans, de mensen in de parken zitten er te relaxen alsof ze niets horen van al het kabaal. In hun eigen bubbel. Niet echt levend meer, met een hele grote beschermingslaag rondom hen, hen afsluitend van hun zintuigelijke ervaring.

Ik stapte uit het vliegtuig, en mijn ogen vulden zich met ttranen. Gewoon een overweldigend geluksgevoel. Een gevoel dat ik eindelijk weer thuis ben.
New York is fantastisch. Het is een ERVARING. Altijd levend. Maar de spanning hangt er in de lucht. Als ik niets doe, voel ik me nerveus, en schuldig. Iedereen gaat gaat gaat. Koffie koffie koffie. Het is verslavend. Je wordt meegezgen in de energie, en vergeet de buitenwereld. Mensen in New York, denken niet buiten de grenzen van hun stad. Hier is alles. Hier IS ook werkelijk alles. Alles, van boeddhistische tempels, tot Broadwayshows, tot vredevolle aangelegde natuur, tot gospel kerkdiensten, bruisend uitgaansleven, lessen in alles wat je maar kan bedenken, meetingclubs voor singles, enzovoor enzovoort. Je vergeet al snel dat buiten de grenzen vand eze stad ervaringen liggen die niet te vatten zijn in het hebben van dingen of activiteiten.

Oh San Francisco, ik wou dat ik langer bleef. Helaas vertrek ik binnen 4 dagjes alweer, uit jouw armen, naar Austin, fantastische studentenstad. Iedereen zegt me hoe fantastisch Austin is. Helaas blijf ik maar 2 dagjes, om terug tezijn en te gaan kamperen met Sachin. Ah keuzes, hoe moeilijk ze te maken… en hoe verkeerd ze vaak kunnen zijn. Misschien leer ik hieruit? Misschien, maar misschien ook niet ik leer dat keuzes maken meestal een gok is. De slechtss uitgedachte keuze blijkt achteraf soms de beste, of de meest berekende kan de skechtste ooit blijken. Ik weet nu wel dat ik voel dat ik hier niet weg wil.
Toen ik hier 2 jaar geleden een maand was, had ik normaalgezien homesick moeten zijn. Belgie voelde voor mij nooit helemaal als thuis, maar toch, ik verwachtte een dergelijk gevoel, het is ene natuurlijke reactie van je lichaam, en overkomt praktisch iedereen. Maar ik herinner me nog goed dat ik daarentegen ene angst kreeg in me. Een angst, dat al een maand voorbij was, en er een einde zou komen aan dit alles. Ik wou het houden, koesteren, nooit meer loslaten, dit voelde goed, beter dan ooit! Ik voelde me goed, beter dan ooit.
Maar rond mei, herinner ik me ook nog dat het tijd was voor iets nieuws. De avonturier in mij wilt nieuwe dingen ontdekken. Leven in een ander gezin is ook niet makkelijk. Leven in je EIGEN gezin is meestal niet makkelijk, dus beeld je in in een ander… Het heeft me veel geleerd, leren aanpassen, mezelf leren kennen. Ik weet ook dat ik enkele maanden ga nodig hebben om terug te denken over deze 2 jaren, en er lessen uit te trekken, en alles een plaats te geven.
New York was fantatsisch sociaal gezien. Ik was populairder dan ooit, iets wat ik kende in het lager maar nooit in het middelbaar. Iedereen kende me, honderden mensen, een fantastische gemeenschap van vrienden. Lachen, gekke dingen doen, leuke feestjes, fantstische tijden. New York is verslavend.
Lauren kwam me bezoeken, op haar weg naar huis, ze stopte in NY.
We kwamen niet goe dmeer overeen. Ik was anders, verslaafd aan New York. En zij kwam terug van een 9 maand trip in Afrika. We wisten beide niet goed wat de ande nodig had, en uiteindelijk liep alles verkeerd. Ze kon het tempo niet aan, na die lange reis, en de onafhankelijkheid, om mij opeens te moeten volgen en geen eigen keuzes te kunnen maken. En van San Francisco zijnde, de relaxte buurt (heel amerika zegt hoe laid-back California is), om zo meteen in de gigantische New Yorkse energie gedropt te worden… Ik was egoistisch, onbegrijpend, in mijn wereld daar, mijn hartslag op hetzelfde tempo dan het tempo van de stad. Ze herkende me niet. En ik kon haar niet begrijpen. Een verslaafde ziet de wereld anders.
Nu ga ik terug naar haar. We kunnen beide er niet aan doen, het was een sterke ervaring, hoe omgevingen mensen veranderen, en hoe moeilijk het is elkaar te begrijpen, of jezelf op een anders’ golflengte te plaatsen soms.
Ik zal 1 avond bij haar logeren, morgen vertrekt ze naar Burning Man. Ik kon meegaan, maar vorig jaar was het niet mijn ervaring. Ik voelde me verloren in mezelf. Ik wou natuur, en Jay. Maar ik zat vast 5 dagen in de woestijn vol mensen bezig met unieke zelfexpressie, en neonlichten en buiten-raves onder volle maan ’s nachts. Fantastisch, maar niet mij, niet nu…
Maar blij dat ik het deed.
Dan blijf ik 2 nachten bij Miri, een joodse vriendin van New York die net naar Berkeley verhuisde. Oh Berkeley mijn liefde.
Morgen plan ik een picnic in een park in San Francisco. jay terugzien. en karen misschien, en arnaud, guri … Ongelooflijk. Mijn hart vult zich vol liefde. Liefde voor al die mensen, en vooer mijn eigen leven. Ik ben zo dankbaar…
De laatste nacht ga ik naar Jay. Ik hoop dat hij mij naar zijn favoriete BBQ restaurant zal brengen. En hij is zo lief om mij om 5u smorgens naar de luchthaven te brengen. Oh ik wil nu al niet meer weggaan…. Maar, ik wil wel kamperen met Sachin. En het weekend erna doe ik een zen weekend in de bergen. Het is zo moeilijk! Misschien erna terug naar hier? Maar er zijn zoveel mensen in New York waar ik ook van hou.
Ik zal het wel zien, nu van elk moment genieten. Dat is het enige wat je hebt, nu…. En alle keuzes zijn gokken. Dus, wat anders is er te doen dan gewoon genieten van wat er rond ons is.

Ik zou willen schrijven over mijn laatste 4 dagjes met Michelle, Emily en Jeremy. Fantastische tijd in San Diego. We gingen naar de wereldberoemde zoo, USS Midway, Seaworld (waar de orka van Free Willy woont), en ik ging naar een buikdansoptreden met lokale couchsurfers. Het was heel leuk hen terug te zien, al gata het met hen wat moeilijk. Jeremy is acht hyperactief, niet mormaal meer… en andere prive-dingen ook… Ze verdienen zoveel beter. En weer toont het me hoe mensen vastraken in hun leven, geen uitweg zien, bang zijn om ene grote verandering te doen. Het is alsof je in het ‘dagelijkse leven’ in circeltjes ronddraait, maar de grond onder je wordt telkens dieper en dieper…. je vergeet wie je was, langzaamaan ben je zo diep dat je de wereld rond je niet meer ziet. En denken dat als je wilt je zou kunen stoppen met dit zelfde cirkeltje te lopen, en misschien wel uit je gemaakte pt zou kunnen klimmen, is beangstigend. Kan ik het? Heb ik de kracht? Wat is er daarboven? Zal ik dit circeltje missen?
Het is moeilijk, verandering is moeilijk. Wat zeg ik, het is het moeilijkste ooit. Tegen onze natuur bijna. Al vergeten we onze matuur vaak. Maar, ik weet het maar al te goed. In relaties wil ik het nooit uit maken, ik zit snel in mijn cirkeltje daar, En vertel mezelf dat dit cirkeltje wel veel goeie kanten heeft, en ik het niet wil verliezen. Het moeilijkste wat ik ooit deed was zeggen op mijn werk dat ik wegging. Als andere moeilijkste dingen ene 20 krijgen, dan is die ervaring een 250. Ik stond achtermezelf met een brandende stok om me te dwingen het te doen. Het moeilijkste ooit, die cirkel te breken.
Misschien heeft niet iedereen het er moeilijk mee. Wat ik wel weet, is dat ik mezelf heb leren aanpassen. Aan gezinnen, omgevingen, harde en zachte bedden, sofa’s, en gronden om op te slapen, oh en stations. Ik ben heel flexibel, weinig slaat me uit balans. Ik ben heel snel tevreden. Ik hoop van harte dat dit blijvend is. Dat ik nooit ga vergeten hoe heerlijk de uitdaging van verandering is. Hoe levend het is. Hoe werkelijk, leven, het is.
Ondertussen is Bart (de trein!) van onder de grond dus ik zal hier afsluiten, en genieten, van mijn Bay Area.

Love,
Marie-Line

ps. het gekke is ook dat in SF ik altijd veel wst te schrijven hier, maar in New York voelde ik me niet geinspireerd. New York trok me naar buiten, naar ervaringen, naar dingen doen doen doen. Deze buurt trekt me niet maar ‘binen’, maar in een fantasische balans met mezelf en de ervaringen buiten me.
Ok, over naar genieten van buiten .