Zoveel….

Hallo!

Mijn leven is zo vol, wat een verschil met vorig jaar. Vorig jaar was fantastisch, maar op een gans andere manier. Mijn jaar in New York is memorabel, ongelooflijk… Ik voel dat ik zoveel meer tot ontplooiing kom, ‘mezelf ben’, hier hoor op dit moment van mijn leven, een gevoel dat ik niet vaak in Belgie had. De dagen zijn vol met de meest uitzonderlijke mensen en activiteiten.
Ik zou maar al te graag alles hier neertypen, maar opeens zijn dan 3 weken alweer voorbij, met bijna elke dag een  verhaal.

Marieke kwam op bezoek een weekje. Het was echt tof en ze genoot ook heel erg van New York. Ik nam haar mee op couchsurfaciviteiten, van een appartementparty met een zot toilet (verwarmde bril en 1000 knopjes met functies haha!), tot rondhangen in een zonnige central park, en wat nog deden we Marieke? Zoveel…

Hier leven is echt een ervaring waar ik zo dankbaar voor ben. Alles heeft zijn donkere zijde, maar het is het allemaal zo waard!
Ik hou zo van de mensen die ik hier ontmoet, het is heerlijk om dingen met hen te doen. Deze gemeenschap is werkelijk uniek, ik heb me nog nooit zo goed ergens gevoeld.

Nu weet ik wel wat in jullie opkomt… wil ik dan blijven? Nee, het plan is momtnteel dat ik terugkom in Oktober, en dan rond februari-maart (maar, dat zien we dan wel nog) ga ik naar Buenos Aires. Ik ben van plan in Zuid-Amerika te blijven tot ik vloeiend in Spaans ben enn het gevoel heb dat ik het continent genoeg zag. Daarna, hoop ik ‘onderweg’ aan een working visa voor Australie te raken, en zou dan misschien langs de USA en Hawaii naar Australie gaan voor een jaar. Dit moet voor je 30ste dus de tijd tikt. Maar deze plannen zijn feiten.

Terug naar het moment.
Marieke was zo fantastisch om mij te laten gaan op vrijdag naar Buffalo. Met 27 new yorkers trokken we naar daar, in de couchsurfwereld heet dat een “invasion”, een couchsurfgroep van stad A bezoekt stad B in gote getalen. Marieke vertrok op zaterdag naar uis, en surfte bij Mabel in Queens. Het zalige aan couchsurfen is dat je altijd wel ergens kunt slapen, ik kom meestal niet thuis in de weekends! En soms tijdens de week blijf ik ook een nachtje ergens in Manhattan, zolang ik maar op tijd terug ben voor werk.
In het weekend in Buffalo bezochten we de Niagara watervallen en ’s avonds samen met 30 Buffalo-couchsurfers een kampvuur met life muziek (en ik leerde didgeridoo spelen) en hapjes en drinken. Uitgeweest in Buffalo, een prachtige tijd…

Verder was er een vintage party, en een transdress party waar je als het andere geslacht moest gekleed gaan, en, een wig party, pruikenfeestje dus. Hele originele en toffe feestjes dus hier!

Ik organiseer events op Long Island, ben nu ambassadeur van couchsurfen, en daralangs ontmoette ik toffe mensjes van in de buurt. Nik is een piloot en vorige woensdag om 1 u ’s nachts nam hij ons spontaan in zijnvliegtuigje op een vlucht over Long Island, waauw!!
Zaterdag hadden we een BBQ bij Allyson, 17 vrienden kwamen en keken natuurlijk hun ogen uit over Allyson’s ongeloofijke woonplaats. We zwommen in het zwembad met waterval, sprongen op de trampoline, frisbee, speelden muziek, barbequeden, enzovoort, een fantastische dag.
In augustus organiseren we een festival hier, en ik zit in het opstartende bestuur, dus daar kruipt nu wel wat tijd in. En eergisteren, maandag, was het Memorial Day, feestdag, en gingen we Barbequen bij J in Brooklyn.
Gisteren naar de Astoria meetup geweest, dat is er elke dindag en ik probeer zoveel mogelijk te gaan. Ik kom tijd tekort, en het is beangstigend hoe snel het vliegt… En nu vond ik nog iemand waarbij ik wil dat de tijd stilstaat ook. Leven is leren loslaten, koesteren en dan laten gaan… Ik hoop het ooit te leren. But, you bleed just to know you’re alive. De vreugde en de pijn, het ene bestaat niet zonder het andere.

Genieten van het moment. Ik wil niet dat dit eindigt….

Groetjes
Marie-Line

Couchsurfen, Cherryblossoms in DS, olifanten in Manhattan, kussengevechtdag, 2x Eels concert ….

Dondersagmorgen, ik zit op de trein…
Op weg naar huis, Manhasset, waar Allyon op me wacht om samen te gaan winkelen enzo.
Ondertussen stapelden de verhalen die ik jullie, en mezelf in de toekomst (want dit blog geldt toch ook als een soort dagboek), moet vertellen.
Wat doe ik op donderdagmorgen in de trein NAAR huis? Wel, zoals de trouwe lezers met goede geheugens zih misschien herinneren, is er op donderdagavond telkens “Revival”, een leuke bijeenkomst in de bar met de naam “Revival” in Manhattan, van wel telkens zeker 100 couchsurfers. Een deel van hen zijn ondertussen mijn goede vrienden geworden, en elke week zijn er tientallen onbekende gezichten om mee kennis te maken, heerlijk!
Vanavond is het echter bijzonder… Batien, de gast (hmm te oud voor jongen en ‘man’ klinkt dan weer volwassener dan ik me voel ) die Revival startte, en eigenlijk vanalles hier doet en start voor de New York couchsurfgemeenschap. Hij is ook de gast waarmee ik uren in Boston rondliep, en ondertussen nog ettelijke dagen mee heb leuk doorgebracht.
Bastien dus, organiseerde vanavond voor de officiele ‘Revival’ een bijeenkomst van twee orgabisaties, idealist.org en couchsurfing. Heel heel erg interessantm idealist is een website vol jobs en vrijwilligersjobs etc. van overal ter wereld! En dus vanavond om 6u30, zijn beide groepen uitgenodigd om met elkaar kennis te maken in de Revival bar.
Zoals de meeste wel weten heb ik wel al redelijk wat vrijwilligerswerk gedaan, en ik vind het ook de ideale manier om iets terug te geven aan de wereld, dus, ik hielp met dit op poten te zetten. Ik maakte een foldertje over wat couchsurfing is, en zocht video’s die Bastien zal laten afspelen, met uitleg over CouchSurfing. We spraken gisteravond af in de Revival bar om eraan te werken. Eerst waren Neil en Jazzwall er ook, dus het was gewellig hangen in de bar, en daardoor werd het aan de late kant, en besloot ik bij Bastien in Harlem te ‘CouchSurfen’. En voila, that’s the story morning glory….
Vandaag niet veel werk, ik begin om 15u, en ben al vrij nog voor 18u@ En de piano lerares komt. Amai!

Vorig weekend had ik een spectaculair weekend in Washington DC, waar het cherryblossomfestival is. Lang geleden doneerde de Japanse overheid duizenden Japanse kerselaars aan de USA, en ze staan prachtig te wezen in Washinton DC. Nu is het hoogtepunt van hun bloei, en dus besloot ik naar DC af te zakken. Ik verbleek bij ene homokoppel, Mark en John, samen met Dileep en Laurel. Het was in een leuk gezellig huisje in Rockville, Maryland (de staat waarbij ik altijd denk dat iemand mijn naam zegt), op 25 minuten metro van centrum Washington DC.
Mijn gastheer John organiseerde op zaterdag een evenement, we gingen eerst lunchen, met zo’n 20 couchsurfers, en dan wandelen door prachtig Washington DC. Ik ben hier eerder geweest, in 2000, maar het is ongelooflijk hoe anders alles is dan in mijn herinnering. Goed nieuws, dat wilt dus zeggen dat ik elke 7 jaar opnieuw de plekken kan bezoeken en ze zijn bijna als nieuwe ervaringen haha.
De grep was natuurlijk leuk, de meeste couchsurfers zijn open mensen met veel interessants te vertellen (lees, qua reizen en toekomstplannen). Er was een Belgisch meisje uit Namen, die aan haar 19 naar Italie verhuisde en nu naar de USA. We hadden opvallend dezelfde mening over leven in Belgie en de wereld. Trokken enkele grappige vechtfoto’s om onze belachelijke Beligische verdeeldheid weer te geven. Vlaanderen en Wallonie, united in de United States!
De wandeling was meer den prachtig, het was betoverend mooi, onder de bloeiende kerselaars, aan het water…
’s Avonds waren we doodop maar gingen we toch nog wat naar de bar. De metro terugrit was hilarisch. De bar waar wij waren was van een hotel, en ik besloot er een roos stiekem mee te nemenuit een decoratiestuk, en het op straat te doneren aan de eerste man die ik tegenkwam. Dat zette een spelletje op hang van “dare”, durf je… Op de metro zaten 2 meisjes met tulpen, en Laurel en ik daagden Dileep uit er 1 voor ons te halen. Hier in Amerika doen de kindjes een “triple dog dare” wat betekent dat je het echt wel moet doen…. We lachten dat hij de Amerikaanse cultuur niet respecteerd (Indier zijnde), haha. Uiteindelijk haalde hij ons beide een tulp, zo lief haha! MAar, karma karma… Ik vergat mijn metrokaart op de trein, en die heb je nodig om uit het station te raken. Gelukkig was de bewaker in slaap gevallen en kon ik over het hekken springen. Maarrrr mijn broek scheurde! Ik merkte het pas thuis, haha.
Op zondagmorgen babbelden we uren met onze twee hosts, en Mark maakte heerlijke pannekoeken en spek voor ons.
Erna gingen Laurel en Dileep beide hun bus op, en ik even binnen en buiten het Air en Space museum op zoek naar leuke posters voor mn mama, maar niks gevonden…Dan wat rondgewandeld, en met Aleks en Connie afgesproken, twee New Yorkse couchsurfers die ook in DC waren.
De bus die ik nam was super, 40 dollar heen en terug, ze tonen een film, je krijgt een bottel water, het is superproper, EN, hier komt het, er is internet, OP DE BUS!!!! Dus ik kon me mijn laptop op internet, op de bus! Welcome to the future… Heerlijk gelachen ook met mijn busbuur, over dat de bus eigenlijk een vliegtuig was, heerlijk zeveren met vreemden. Dan denk ik aan fightclub, waarin de verteller het heeft over “my single serving friends”.

Al met al een fantastisch weekend alweer!

Maar, ik heb nog een heel stel andere dingen te vertellen!
Zo zag ik olifanten marcheren door Manhattan. De Ringling brothers circus kwam naar de stad, en de olifanten wandelen dan Manhattan in, middenin de nacht. WE stonden met ene boel mensen aan de zijkant van de straten, en daar kwamen ze, op een rijtje, circusartiesten in de nek, en de olifantjes hielden elkanders staart vast, ooooo!!! Heel zielig voor hen om in een circus te leven, maar het was wel een unieke ervaring om olifanten door de straten van Manhattan te zien marcheren om 1 uur ’s nachts.
Er was ook Saint patricks Day, 17 maart, waar ik uitging in East Village, een fantastische buurt trouwens, misschien wel mijn favoriet, al is dat moeilijk te zeggen in Manhattan, elke buurt is zo anders en uniek.

Dan was er een weekend waar Cyril, een fransman van couchsurfing, een feest had, Er was superveel volk, en na een tijdje besloten we met enkelen naar andere bars te gaan. Ik sliep samen met een stel anderen inSeth zijn appartement, hij woont middenin Manhattan, heel handig, en we kunnen er altijd blijven slapen. Dat is het toffe aan couchsurfer! Het is hun levensstijl, mensen bij hun thuis laten slapen, Seth heeft zelfs 10 sleutels die hij zomaar aan iedereen gefet die in zijn appartement wilt komen crashen,
De dag erna gingen we chinees eten, en daarna ging ik naar Bastien naar een appartement dat hij verhuurt en open deurdag voor had. We liepen de ganse dag samen rond door practig Manhattan, en stopten voor enkele uurtjes in een chokolade-bar (mmmm!!1) waar ik hem leerde breien. Dan spraken we met Neil af, ook een heel heel toffe kerel, en gingen naar een Spaans restaurant, paella, snagria en tappa’s mmm! Na nog even bij Seth te chillen nam ik de middernacht trein naar huis. En ja ik sla vanalles over, nog met Sarah en Brandy gaan eten in een chinees restaurant de dag ervoren enzo. OOOOoooo!!! En i vergeet het belangrijkste!!!
Op zaterdag, was er nationaal KUSSENGEVECHTDAG!!! Dus we kochten kussens, en gingen ermee uit de bol in Union Square. Het was als ene moshpit!!! hahaha, uniek!!!!

Twee weken geleden hadden de jongens verlof en werktte ik 70 uur, HEt was wel leuk, baseball spelen in het park enzo. Ook uitgeweest laat, na mijn babysit tijd, en met Allyson en Andres (die twee namen zul je wellicht veel samen horen in de toekomst, maar in de amerikaanse cultuur is het zooo’n gedoe om te zeggen dat je ’samen’ bent, ze zijn het niet zeggen ze zelf, maar elke belg zou zeggen van wel), en zijjn broer Juan. Ik bleef bij hen slapen (alweer, leve de couchsurfcultuur), en op zondag ging ik met Juan naar het Guggenheim museum. Afgesloten met een prachtige wandeling door Central Park (waar ik veel tijd plan door te brengen de komende maanden) en voor de miljoenste keer over Times Square (bem ik nog lang niet beu).

Ik denk dat ik er bijna ben, maar ik mag niet vergeten…. dat ik vorige weke mezelf de luxe heb gegund van 2 dagen naeen naar een intiem concert van mijn favoriete groep te gaan, Eels! Op maandag was het met Nick Vivion, filmmaker uit Brooklyn, en dag 2 met Sarah en Jay. Het was fantastisch!!

Ok ondertussen komt mijn trein bijna aan in Manhasset… Ik hoop dit blog op te fleuren met leuke sfeerfotootjes.
Bedankt om het te lezen! En heel heel veel groetjes uit New York met 21 graden vandaag en zonnetje!

Knuffel aan iedereen
Marie-Line

Saint Patricksweekend in Boston

Dit gaat over het weekend van 15-16 maart

Hi all

Ok ik voel me momenteel super in mijn vel! Concentreren op het goeie… misschien is dit de goede ‘lifeskill’ die ik hier moet leren.
Ik heb drie fantastische weekenden achter de rug.
Ik ben echt heel gelukkig, want ik krijg hier betere en betere vrienden. Twee weekends terug gingen we met zijn 14-en in een zotte bui naar Boston, naar een thuisfeestje van Eli, een beroemde couchsurfer in NY )met beroemd bedoel ik heel gekend in de gemeenschap).
ZOals ik al veel zei, afstanden worden hier helemaal anders gezien dan bij ons. Voor 4 uur de bus op en dan nog een taxirit, en daar kwamen we aan, surprise uit New York!!
Op de bus zat er een aupair die ik ken, ik kom zo’n dingen altijd tegen haha! Het leek alsof ik de hele wereld ken voor de anderen Gewoon toeval natuurlijk, maar heel leuk!
Het feest was heel erg tof, zemaakten musiek met potten en pannen en lepels en het klonk super, ik voelde me in afrika…
Maar, helaas pindakaas (? dat vinden ze hier ook hilarisch dat wij het pindaKAAS heten ipv bpindaBOTER, want het is toch geen kaas? dan zeg ik wel het is toch ook geen boter? end an zeggen ze ow yeah, you got a point… haha), de mensen in Boston zijn niet zo goed in feesten als de New Yorkers!
Wij feesten tot het ochtendgloren, maar om 2uur begon het al leeg te lopen (en wij kwamen pas aan om 1u snachts!), entegen drie uur was het enkel de New Yorkers en een paar Bostonians!
We hadden heel veel plezier echter, ik speelde 4 uur “foosball” (kicker aka tafelvoetbal), en het was echt lachen. Om 7u ’s morgens vertrokken de meeste… ik overtuigde enkele mensen te blijven, en sommigen waren van plan op zaterdagavond pas weer te keren naar New York.
Ok dus hoe fantastisch zot zijn deze leuke mensjes… 4,5 uur de bus op voor een feest, en dan ’s morgens zonder slaap weer terug voor 4,5 uur! Ik vind dit HEERLIJK! Dit is leven! Gewoon doen, niet denken van: oh is dat de moeite wel? Het was superplezant!
Maar, ik bleef, ik hou van Boston, en een vierde weekend daar zag ik wel zitten. Ik had ook Bastien overtuigd, en verder was er nog Oscar van Spanje, Raul, Connie, Aurora, Janna, en nog enkele… We aten ontbijt en dan splitsten Bastien en ik op van de groep.
Het was Saint Patricksday weekend, Ierse feestdag. Het thema is groen en zuipen. Je krijgt groen bier overal, en in Chicago bijvoorbeeld verven ze de ganse rivier groen. Terwijl onze vrienden chinees gingen eten, aten wij twee een klassieke new England Clam Showder en gingen we zoeken naar verkleedmateriaal. Ik kocht een groene pruik en Bastien een grote hoed in de vorm van een bierglas. We waren een geslaagd duo.
’s Avonds ook splitsten we op, wij wilden een kroegentocht doen en de anderen niet. (Ah! Saint Patricksday is echt helemaal rond kroegen!) We ontmoetten 2 vrienden van hem, maar splitsten wat later op, en op het einde van de avond kwam Connie bij ons. Helaas weer, om 2 uur sluiten alle bars in Boston!!! (Ik had hetzelfde probleem met nieuwjaarsavond)
En wij, avonturiers zijnde, hadden eigenlijk helemaal geen overnachting gezocht, in NY vinden we namelijk altijd wel iemand waar we bij terecht kunnen, maar hier was dat anders… De vorige nacht, euh, morgen, hadden we gewoon in het appartement van eli geslapen, met zn allen in de zetel. Maar, nu, daar waren we, in een ijskoud Boston… We besloten naar het station te gaan. Na veel verdwaald te lopen uiteindelijk zo rond 4u ’s morgens kwamen we er aan. Maar, het was ook koud daarbinnen en verboden er te slapen, dus ik slaapte in totaal 45 minuutjes die nacht! De security bleef iedereen wakkermaken en de koude metalen stoelen waren niet echt makkelijk om een slaaphouding in te forceren.
‘ s Morgens, doodmoe, gingen we ontbijten om 6u, omdat we om langer in het station te mogen blijven onze tickets moesten tonen… Dat moest al bij het binnengaan maar wij logen dat we die zouden kopen als de loketten opengingen, wat helaas al vroeg was! Dus we moesten er buiten…
Connie ging weg, an Bastien en ikzelf wandelden wat rond, en rond de middag ontmoetten we Mike, de gast die mij in november denk ik rondtoonde in Boston met zijn kleine broertje, en waarmee ik naar de Blue Man Group ging, en waarbij ik bleef couchsurfen op oudejaarsavond. Hij is 31 en verhuisd naar China om daar een fantastisch project te starten, nu reist hij heen en weer om alles er te regelen voor zijn grote verhuis. Tof dus, ik zal een vriend in China hebben. Dankzij couchsurfen ken je zo snel mensen van overal ter wereld, fantastisch!
We gingen brunch eten met hem en zijn vrienden, wat wel een speciale ervaring was want al zijn vrienden hadden kindjes, rond de 35 jaar oud zijnde… het was echter echt heel leuk! Erna gingen we naar de Saint Patricksday parade, vol met doedelzakblazers enzo. En natuurlijk liepen we rond in groene pruik en zotte hoed!
’s Avonds dan naar huis, het was echt tof, Bastien is nu echt een goede vriend van me, het klikt echt supergoed. Hij is van Bordeaux, Frankrijk, en woont voor 1,5 jaar in New York. Hij gaat terug in september (misschien wat later na wat rondreizen, net zoals ik eigenlijk) en dan naar Australie… Hij is hier inNY echt heel beroemd (alweer, ik bedoel in de couchsurfgemeenschap), hij heeft hier inNY alles opgestart, de Revival, feestjes, hij is zo’n beetje de ankerpersoon van alles! Echt wel een eer dus om goede vrienden met hem te zijn, haha, maar dat doet er voor mij natuurlijk niet toe, ik vind hem gewoon een echt fantastisch persoon. Hij doet mij zo op mijn gemak voelen, ik zou wel altijd zo’n maatje bij me willen hebben!

Eenmaal terug in New York gingen we samen vietnamees eten, hij heeft 6 maand in Vietnam gewoond als leraar, echt lekker eten! Vietnam is erg frans, en de keuken is er tussenaziatisch en frans, bijzonder!

Dat was het einde van een echt fantastisch weekend…

Jullie hebben de komende tijd tegoed! Zal ik in de volgende post doen, dit weekendje verdient zijn eigen post!

Groetjes van Marie-Line, gelukkig is het mijn karakter om me snel weer heel goed te voelen na heel slecht, ik ben goed in slechte dingen vergetem tot ze terugkomen Het heeft ook helemaal geen nut, je slecht voelen, want het verandert niets aan de situatie, enkel aan de kwaliteit van je eigen leven… dus waarom jezelf dat aandoen!

yin en yang?

YANG

Hallo iedereen,

Ik schrijf dit op maandag. Hier in het gezin gaat het nog steeds slecht, ik kan niets goed doen en elke fout die ik maak wordt opgeblazen tot een ramp. Ik voel me hier heel heel slecht in mijn vel… De moeder is weer razend op mij door een paar voorvallen. Ik kan het gevoel niet beschrijven die dit me allemaal heeft, net alsof ik een grote knoop heb binnenin en diep diep ongelukkig ben. Wat ik ook doe, niets is goed en ik blijf dingen fout doen. De manier dat ze naar mij kijkt als ze kwaad wordt, zonder enig respect, is iets waar ik het heel moeilijk mee heb om dan nog rationeel terug te kunnen antwoorden. Als ik alleen ben kan ik wel tien dingen bedenken dat ik haar kan zeggen, maar eenmaal voor haar voel ik mij zo klein als een erwt.

Nu de andere kant van de medaille, de tijd die ik alleen doorbreng is super super fantastisch. Ik heb de tofste weekends en avonden hier. Het gevoel dat ik heb bij terug naar huis gaan is echter niet normaal.
Ik wil nu heel graag vertellen over hoe fantastisch die tijd is maar zit met negatieve energie in me nu, na de vreselijke blikken van de moeder weer…

groetjes
Marie-Line

19 maand in Amerika

Vandaag ben ik precies 19 maanden in de USA.
Aan de ene kant voelt het kort, als een droom. Maar aan de andere kant als ik in mijn hoofd begin te denken aan alles wat ik zag en deed lijkt het een eeuwigheid.
Van sterren zien in LA, surfen op Hawaii, slapen onder de sterren in nationale parken, fietsen over de golden gate bridge, uitgaan in san francisco’s homobuurt, loftfeestjes in Brooklyn, appelplukken in Connecticut, teruggaan naar Sixflags in New Jersey, een heleboel concerten zien, zwemmen in de Colorado river, kamperen in California, logeren in een vuurtoren, logeren bij allyson in 1 van de huizen van de rijken op aarde in Greenwich Connecticut, snowboarden in upstate NY, tubing op de russian river, vastzitten over de grens in Mexico, en dan nog niet gesproken van alle bijzondere ervaringen die niet zo spectaculair klinken maar het zeker ook zijn…
Ik ben blij dat ik dit blog heb, want het is teveel om te herinneren. Dit is mijn eigen referentie. Wat een verschil met mijn leven hiervoor. Ik zou zo eeuwig willen leven, of toch tot ik sterf, zo intens. Het gaat niet over hoeveel ik doe maar hoe intens het is voor mij, hoe levend ik me voel.
Ik ben zeker dat dit niet de levensstijl voor iedereen is, je volgt je eigen pad en behoeftes. Ik kan me inbeelden dat je je levend voelt in een goeie job, met een huisje, partner en kindjes, dat klinkt fantastisch! Maar ik ben een springer, ik zou het zo beu zijn, na een jaar zou ik me gevangen voelen. Geef mij maar de ganse wereld, nieuwe ervaringen elke dag. Wie weet verandert dat wel openes voor me, maar momenteel is dat helemaal wat ik wil.

Vorige week was de kabel van mijn laptop kapot. $90 voor een nieuwe! Gelukkig hebben ze hier iets wat “craigslist” heet, een heel populaire site met gratis zoekertjes.
Dus daar vond ik een kabel voor $45. Het was een leuk avontuur, maandag op naar Manhattan, en daar moest ik de bus nemen. Heb ik nog nooit gedaan, ik neem altijd de beroemde NY subway of wandel door de fantastische straatjes (precies zoals in de films).
Manhattan is echt zoals in de films. Ik bekijk nu alle ’sex and the city’ afleveringen, om ze gezien te hebben vooraleer de film uitkomt.
Dus, ik moest naar ‘Waterside’, een soort gigantisch afschuwelijk betonnen complex met apartementen tege de oostkant van manhattan (eastside). Daar die jongen ontmoet, hij was niet mis. En had dit nu een sex and the city aflevering geweest, had hij me mee uit gevraagd. Maar, het is geen zo’n aflevering. haha!
Erna sprak ik af met Alejandro, een maatje van me van couchsurfen. Hij ging met me mee in de studio van goodmorning america. In de couchsurfgemeenschap is hij beroemd voor zijn knuffels, waar hij heel heel goed in is. En wij, wij gaan altijd naar de film samen, helemaal gewoon als vrienden,w at fantastisch is. Dus, film nummer 4 samen was in een klein tof cinemaatje in east village. De film “Be kind rwind” met jack black gezien.

In het weekend werkte ik tijdens de dag, en vrijdagnacht ging ik uit met Allyson, Sarah en Andres, 3 supertoffe mensjes! Andres ken ik van de comedyclub waar ik mensen meenam. En Sarah ging ik mee naar toneel 3 weken terug. Ik vind Allyson en Andres nog wel passen dus het was een beetje opgezet spel van mij Het klikte inalleszins zoals voorzien supergoed tussen hen, en ze zullen al minstens goede vrienden worden. We gingen naar een “beer garden” in Williamsburg, Brooklyn, een duitse stijl bar. Grote houten tafels en je kon er op de bbq worsten met choukrout (?? hoe schrijf je dat) krijgen. En de bieren werden geserveerd in van die enorme literglazen zoals op oktoberfest. En natuurlijk de helft van de bieren zijn Belgish!

Dan erna gingen we naar een klein thuisfeestje voor iemand zijn verjaardag. We raakten pas smorgensvroeg thuis door allerlei omstandigheden.

Op dinsdag zal er vanaf nu een wekelijkse meeting zijn van vrienden/couchsurfers in Astoria, Queens. Zalig want ik kan daar naaroe rijden met de auto. Ik ben geweest en we waren met zo’n 15, veel kleinschaliger dan de revivals op donderdag waar toch zeker minstens 70 man is telkens. Astoria is een tofe buurt en ik plan er eens een weekendje te logeren bij iemand en het te verkennen.

ok ik ga nog snel even winkelen hier voor de jongens thuis zijn! Ik wil meer zomerkleedjes.

veeeel groetjes!
Marie-Line

over hoe snel dingen kunnen veranderenin het leven

Hallo iedereen!

Vorige week na het snowboarden was ik ziek, koorts…
alles kan echt wel snel veranderen. Zowel in je omgeving als in je gemoed.
Het wordt hier iets warmer, rond de 10 graden nu, maar nog altijd grijs. Misschien is het dat wel, maar de laatsts 1,5 week voel ik me niet zo goed in mijn vel meer. Ik doe ook geen sport ofzo dus daar kan het dan ook weer aan liggen. Ik zit ook zeker en vast teveel binnen.
En ik heb nog 100 andere theorien. Zo mis ik het dingen te kunnen plannen. Hier weet ik nooit tot net voor het weekend of ik vrij zal hebben of niet. Meestal ben ik vrij, maar dan nog, ik ben nooit ‘zeker’ tot net ervoren. En dat is echt niets voor mij! Ik mis het uitkijen naar iets, en ik haat de onzekerheid.
Ook mis ik de erkenning van een ‘echte’job, ik heb het wel gehad met het in een gezin leven en inpassen, langzaamaan verlang ik maar meer vrijheid en groeimogelijkheden.
Vorige zaterdag was er een feestje bij Seth tuis waar ik erg graag naartoe wou. Helaas hoorde ik net ervoren dat ik zou moeten babysitten. Ik was zo teleurgesteld.
Maar, dan op zaterdag kom ik thuis na koffie met 2 aupairs, en Mark, de vader, lag op de grond en kon niet meer recht! Zijn rug begaf het. Met veel moeite raakte hij op Sean’s bed (hij viel in de kamer van de jongens) en hij lag op Sean’s bed tot vanmorgen! (woensdag) nu eindelij kwam een chiropractor en is het hen gelukt hem naar zijn eigen bed t everhuizen. Ik help hem nu met hem elk uur een koude pad te brengen. Ocharme! ‘t Is echt een lieve man, en hij loopt elke dag normaalgezien. Hij let echt op wat hij eet enzo, hij verdient dit echt niet. Ik hoop dat het snel betert, hij neemt constant valium enzo en kan amper bewegen.
Ik voel mij ook wel slecht daardoor. Je komt (gelukkig) in je leven niet vaak in contact met zo’n ellende, het kan toch snel allemaal gedaan zijn he…

Ik kon dus zaterdag toch naar dat feestje gaan, al voelde ik me er schuldig om. HEt was bijna alsof ik zodanig teleurgesteld was dat ik niet kon gaan, dat ik ergens in het universum dit liet gebeuren. Onzin natuurlijk wellicht, maar ik had wel dat gevoel wat. Normaal ging Allyson gaan maar op het laatste nippertje werd zij dan wee ziek, alleen die avond. Op zondag was ze ok en kwam ze langs en gingen we samen winkelen.
Het feestje was leuk, al had ik nog steeds een erge verkoudheid. Ik nam 2 aupairs mee die het ook heel tof vonden. Ontmoette een belg en een stel hollandse aupairs. Meer en meer aupairs komen naar couchsurf evenementen. Ik wil bijna niet zeggen dat ik een aupair ben haha, want ik kom echt niet overeen met het stereotiep.
Gisterenmorgen, dinsdag, sprak ik af met Miri. Ik ken haar van couchsurfen. Ze is streng joods en het is wel interessant om hun ideeen te horen. We gingen naar een kosher restaurant ontbijt halen. En hoh ze wil bvb enkel een joodse man enzo, echt wel moeilijk voor haar lijkt me! Wat een ander leven… Er zijn veel joden hier. Een ganse mengelmoes!
Ze gingen eens naar Knokke met hun gezin, en hun vader is chassidisch gekleed, zwarte kledij en hoed, en een belg riep “freak!” naar hem. Oh belgen, hoe oppervlakkig kunnen we zijn.
Ik zat later met Miri in Starbucks, en rond ons zaten wel zeker 20 andere nationaliteiten. Een joodse jongen met zo een plat hoofddekseltje, indische, chinese, koreanen, afrikaans, noem maar op. Ik hou ZO van die mengelmoes, het is allemaal zoveel minder oppervlakkig dan bij ons. Ik zie er enorm tegenop om terug te gaan naar belgie hiervoor…
Ja er is zeker en vast wel raciscme, er zijn dan ook wel verschillen in de rassen vaak, maar de mengelmoes is heerlijk, zoveel afwisseling! En als je iemand met een andere kleur ziet denk je nooit van: zou die werken of profiteren? Nee, iedereen is gelijk. Vooral hier in New York, is iedereen een harde werker.
Zeg gerust als jullie het niet eens met mij zijn!

Waar ik nog steeds enorm van hou is van in Manhattan rond te lopen. Dat is een gevoel die ik nooit beu zal worden. Daar zijn hefet iets magisch, onwerkelijks. Ik ben in New York!! Het geeft me een fantastisch geluksgevoel. Ik kijk uit naar morgenavond, dan ga ik weer naar Revival, en dan weer uit in het weekend joepie.
Ik weet niet wat er met mij scheelt, welja, alles samen wellicht, het vliegt wel over zou ik zeggen…
1 ding weet ik zeker, ik ga dit hier allemaal ENORM missen hierna.

heel veel groetjes

ML

Concerten – op tv komen – snowboarden, ….

Ahhhh….
Oeioei! Al van Florida geleden dat ik hier upgedate heb.
Het is erg moeilijk om 2 jaar lang de discipline te houden van toch geregeld verslag te doen, je wordt zo in het leven meegezogen, voor je het week zijn er dagen, nee weken voorbij. Ik denk wel elke dag eens: dit moet ik in mijn blog zetten! Maar tegen dat ik dan eindelijk hier voor mijn computer zit met wat tijd ervoor, herinner ik me natuurlijk die dingen niet meer.

Oh, maar geen paniek, ik heb zeker wel genoeg te vertellen! De vorige weken waren vol bijzondere avonturen. Zo kwam ik op tv! En zag ik bekende mensen, en ging ik naar toffe concerten, en feestjes, en een hele bekende comedyclub, en een weekend snowboarden!

Het is donderdag vandaag, helaas was ik de ganse week ziek. Vorig weekend ging ik snowboarden! Samen met 11 couchsurfers hadden we een berghut in de Adirondacks, een mooie bergketen upstate New York (zo’n 5 uur rijden). ’s Avonds was het natuurlijk uitgebreid feesten, en op zaterdag heb ik een snowboardles gevolgd, gegeven door een 66 jarige vrouw, super! Het was echt makkelijker dan ik dacht en ik wil het echt nog doen.
Op zaterdagavond speelde iedereen mijn spelletjes, “de weerwolven van wakkerdam” (met Raf zijn kaarten thx!!) en een drinkspelletje (blaas de kaarten van het glas). Ik vond het zalig om zo de avond wat te kunnen sturen en dat iedereen plezier had met wat ik aanbracht.
Op zondag helaas voelde ik mij niet goed, en ’s avonds gingen we naar huis, en op maandag had ik de ganse dag koorts. Nu is het gelukkig enkel nog een verkoudheid.
Daar bovenop was Annie weer kwaad op me maandag, ik kangewoon echt nooit goed doen, ik denk dat onze karakters gewoon echt boksen. Ze is ook wel supserextreem hoor, van alles moet 100% in orde zijn. Bij mij, als ik iets opruim, als het in de kast is is dat ok, bij aar moet alles perfect recht op de millimeter of helemaal uit het zicht zijn. Nu met ziek te zijn mocht ik niets aanraken, en als ik niet anders kon, het erna met antibacteriele spray bespuiten.

Dusja, voor dit fantastische snowboardweekend, was mijn familie op reis! Dus ik was 5 dagen alleen thuis met euh ‘mijn’ hondje, Ginger. Ze wijkt geen seconde van mijn zijde haha. We deden wat wandelingen samen, en ik heb veel gerust. Ook afgesproken met mensen natuurlijk. Zo heb ik Juliana leren kennen, een Braziliaanse aupair die ook couchsurft en waar ik dus wel een goeie connectie mee voelde. We gingen samen naar een comedyclub waar ik 6 tickets voor had dankzij Lauren. Zoekertje geplaatst op couchsurfing.con en algauw waren we met 6! 4 aupairs en 2 jongens. De show was ronduit hilarisch! 5 verschillende comediens kwamen hun grappen delen. Erna gingen de 2 gasten, juliana en ik nog uit in East Village (een buurt die ik zalig vind in Manhattan!) en onze bar had Framboise bier!!! Ik dus superblij haha.
Wat later op mijn vijfdagenvrij gingen Juliana en ik nog naar de cinema enzo, de films Definately, Maybe (heel goed!) en Fools Gold (heel stom! maar gefilmd in Key West, waar ik dus net was!).
Op woensdagmorgen stond ik absurd vroeg op om in de studio’s van Goodmorning America! te raken. Samen met Alejandro, een couchsurfmaatje van me. Het was het begin van een lange dag. Het was super de camera’s en lichtinstallaties te zien. En te wuiven vanachter de sterren. Allyson nam het op en zag me haha!

IK WAS OP AMERIKAANSE TV!!!!!

woohoo! pretty cool huh
We zagen onder andere P Diddy (formerly known as Puff Daddy) praten over zijn nieuwe film. Ik ging op de foto naast de presentatrice.

Erna gingen Alej en ik ontbijt halen, en toen was het zooooo koud dat we besloten naar de cinema te gaan en de beproefde 2-voor-1 filmmethode doen om ons toch wat warm te houden. We zagen IN BRUGES!!! Maar ik was zo moe haha! Ik vond het best ok, nog leuke humor maar allemaal beetje hetzelfde zo. Natuurlijk super om brugge te zien!
En erna zagen Step Up 2 the streets, een dansfilm met echt supere streetdance in wow!!! Vond ik echt zalig om naar te kijken.
Hierna nam Alej afscheid, ging hij thuis een tukje doen, en dus ging ik op mijn eentje op de dool in Manhattan. Manhattan heeft een hele grote bekende bibliotheek, met 2 stenen leeuwen ervoor. Zij zijn 1 van de bekende landmarks van New York (“the lions”). Ik besloot de bibliotheek eens in te gaan en er mijn boek uit te lezen, Eat Pray Love (een grote aanrader!). De bibliotheek was GIGANTISCH. En hierbij nog een extra op mijn lijst van wat MARIEKE MOET ZIEN als ze hier komt
Erna ging ik naar East Village, naar een kleine koffieplaats, heel gezellig, en dan sprak ik af met Sara, een tof meisje uit de staat Ohio van couchsurfing ook (heerlijk toch!). We gingen samen eten en dan naar een toneelvoorstelling, the road to nowhere.

Verder, de twee donderdagen die gepasseerd zijn ging ik naar concerten in het beroemde Madison Square Gardens, de droom van elke artiest om daar op te treden… Op 14 feb ging ik naar Matchbox 20, wat hier heel bekend is, en de opener was Alanis Morisette. Samen met Allyson die voor de plaatsjes had gezorgd via haar werkgever jippiee!! En de kinderen waar ze voor zorgt.
Vorige donderdag, de 21ste, gingen we naar Linkin Park, 1 van mijn favoriete groepen! We slaagden erin gans naar voren te kruipen en ik nam supere foto’s. Het was mijn beste concert ooit!!! Ze deden 2 encores en de laatste had als verrassings-gast niemand minder dan Jay-Z!

Dus op 2 dagen tijd zag ik 2 bekende rappers haha (de dag ervoren Puff Daddy in Goodmorning America).
Allyson had zo’n lieve verrassing voor me voordat we naar Linkin Park gingen, ze nam me naar een geheim restaurantje… een Mac&Cheese restaurantje! Alle smaken macaroni met kaassaus! Mijn abolute favoriete eten haha! Zooooo lief van haar!

Zo, de hoogtepunten zijn verteld denk ik, met de kindjes heb ik aan hun bookprojects gewerkt, en samen met Colin een vrijheidsbeeld uit een soort klei gebouwd.
Ook zijn we naar een feestje geweest bij Alejandro thuis 3 weekends geleden, het was zoals gewoonlijk bij couchsurfen, een zotte maar toffe boel!
Ik hoop genezen te zijn tegen het weekend want zaterdag is er weer zo’n feestje dat ik echht echt niet wil missen… En ik hoop ook een manier te vinden om Annie tevreden te maken over me want ik voel me toch altijd heel slecht als ze kwaad is, ik doe echt zo mijn best, maar ik ben nu eenmaal mezelf…. Ik wil gewoon de mensen rond me ook gelukkig maken, en in haar verwijten beweerd ze het omgekeerde wat me dan wel erg kwetst natuurlijk. Ze heeft gewoon een heel andere visie op alles dan ik…
Hoe dan ook, alles heeft bergen en dalen!

Ik mag nu niets aanraken hier omdat ik nog een verkoudheid heb dus weet niet echt wat te doen nu om haar blij te maken.

He ongelooflijk dat ik dit allemaal in zo’n kort berichtje kreeg! Oja oeps ik ben ook nog met aupairs van in de buurt uitgeweest 3 vrijdagen geleden! In Bayside, stadje hier. Amitging ook mee, een couchsurfer. Was heel plezant, maar ik vind de couchsurffeestjes nog stukken leuker dan dingen met aupairs doen Eigenlijk bestaat er gewoon niks leuer dat ik ken dan die feestjes haha!

Hier nog kiekjes van de Revival, wekelijkse couchsurfmeeting waar ik probeer naartoe te gaan zoveel mogelijk (en Allyson ook). Helaas vanavond niet want ik ben nog ziek, boehoe

Heel veel groetjes!!
Marie-Line

Florida met Annelies deel 3 – Miami! (en superbowl)

Op de terugrit naar Miami stopten we aan een hertenreservaat. Er leven heel zeldzame hertjes op de Key’s van Key West. Zeldzaam door de autobaan die dwars door de eilanden loopt, en helaas gezorgd hefet voor de bijna uitsterving van deze mini-hertjes.
Gelkkig heeft amerika toch verstand van natuurbehoud, en is er nu een reservaat, beschermd gebied, met een bezoekerscentrum waar je geinformeerd wordt.

Wat verder stopten we op “Bahia Honda State Park”, 1 van de mooiste stranden van de USA. Wit zand, lichtblauwe oceaan, palmboompjes, ja het kan er gerust mee door!
Ik heb een ongelooflijke liefde voor palmbomen op stranden, wellicht omdat dat bij ons ondenkbaar is. Ik hou zowies van palmbomen, maar dan nog 1 die ergens in een strand ontspruit? Magisch! Ik wil herboren worden als een palmboom op een tropisch strand.

De rit was meer mooi, Annelies reed en ik keek rond. De benzineprijs werd hoger en hoger toen we naar Key West reden, dus we besloten te wcahten op een lagere prijs. De meter stond in het rood, maar elke paar honderd meter zagen we een tankstation dus we waren er wel gerust in. Opeens zeg ik van hmmm… ok nu moeten we echt wel tanken! En natuurlijk, Murphy kennende, kwam er opeens geen tankstation meer opduiken. We werden nerveus, de meter was wel erg in het rood nu, en dat al een tijdje, en vlak voor ons kwam de 7 mile bridge dichter en dichter. En op die brug is er natuurlijk geen tankstation. Nerveus hopen we allebei om opeens nog een tankstation te zien, het ging echt van 1 elke 100 meter naar op het moment dat we wel moesten tanken, miks meer! En… daar kwam de brug! Oh nee oh nee oh nee! Daar stilvallen zou zo gevaarlijk zijn. Annelies probeerde zo weinig mogeljk gas te geven, het angstzweet brak me uit, het waren mijn langste 7 mijl ooit.
Maar…. we haalden het!!!! OEF!!!!!!
Op de weg heen reden we erover met de zonsondergang, en de weg terug met een lege tank, das wel speciaal!

In Miami gingen we op zoek naar onze gastheer, John. Hij woont in South Miami, in een mooie buurt. Het vinden was echter een nachtmerrie. Straatnamen werken hier met nummers, en wegen met Noord-Oost-Zuid-West. Je moet dus altijd wel weten waar het Noorden is.
Van Homestead, de Everglades, tot Key West was misschien wel 4 tot 5 uur rijden, maar de wegomschrijving was: altijd rechtdoor en opt einde naar links, en voila dat was de straat van onze gastheer. Terug naar Miami was hetzelfde, altijd rechtdoor op Highway 1, en dan links 82nd Avenue, en rechts 74th street.
Ok klinkt makkelijk, MAAR. Merkte je het verschil in Avenue en Street? Er is ook Nog Court en Place en nog andere… Dus, we rijden op Highway one, en opeens zie ik het gaan van 88th Ave tot 76th St, en ik denk oei! We zijn het gepasseerd! Dus een U turn en ergens een straat in, wat het begin van’t einde was. We werden gebombardeerd door nummers. Verspringend va 83rd ave, 84th ave, 78st, 42 ct, 79 ave, euh!
Na een ganse tijd en begeleiding via de gsm van john vonden we het, oef!
John was een toffe kerel die zuid-amerikaanse geschiedenis gestudeerd had en nu professor wil worden, en een boontje heeft voor Cuba.
Die avond wandelden Annelies en ik rond in Coconut Grove, een toffe uitgaansbuurt. Wat gedronken in een bar en de buurt verkend. Miami heeft echt heel toffe buurten, was ik een Amerikaan zou ik het wel zien zitten hier een paar jaar te wonen, of tenminste uit te proberen. We waren er maar kort dus het =is moeilijk zo’n uitspraken te doen, maar Miami heeft ons allbei aangenaam verrast! Op dag 2 gingen we naar het strand, zalig! Supergroot wit strand op Miami Beach. Niet mijn gewoonte om lang op een strand te kunnen blijven liggen maar tot mijn verbazing was het deze keer geen enkel probleem, heerlijk!
Dan og rondgewandeld in de schitterende winkelstraat Lincoln Avenue, deed me een beetje denken aan een dunne versie van de Meir in Antwerpen, verkeersvrij, het had terrasjes in het midden, leuk.
Op de weg terug moesten we over de grote brug weer rijden, want Miamii Beach is een eiland dat VOOR Miami ligt. Aan de voet van de brug is “Bayside”, een soort shoppincentrum aan een jachthaven. Prachtig zicht, en veel winkeltjes en restaurantjes etc. Een heus amerikaans “food court”, typisch hier maar ik denk niet dat wij het in Belgie hebben. Het principe is dat er een heleboel keukens in een rij staan, je kiest wat je wilt en kan dan gelijk waar aan de tafeltjes gaan zitten. Allemaal concurrenten dus als je er voorbij wandelt krijg je vanalle proevertjes om je te overtuigen om Thais, Argentijns, Japans, of wat dan ook te eten.
Die avond keek ik samen met John naar de eerste aflevering van Lost seizoen 4. Anneliesje was moe, haar voet was er erg aan toe, een wonder dat ze er nog op vooruit raakte.
De volgende dag samen het vliegtuig op, en afscheid genomen in New York.

Annelies, als ik iets vergeten heb, of als je nog iets bij te voegen hebt, wil je het hieronder posten? Merci!!

Ondertussen is het al 2 weken later, en gisteren zag ik net een film “Fool’s Gold” dat gefilmd is in Key West! Tof haha! De film die ik ervoren zag, “definately maybe”, een heel lieve goeie romantische film, was gefilmd in New York. Er zijn zoveel films hier gefilmd en het is zo tof de straten enzo te herkennen!
In Bruges is hier ook uit en daar wil ik zeker ook heen, en Brugge herkennen! New Yorkers zijn het natuurlijk gewoon om hun stad in film te zien. Ik ben eigenlijk wel blij om zo’n dingen niet gewoon te zijn, dan kan ik me nog over veel meer verwonderen!

Op de laatste dag zag mijn dag er zo uit:
met de huurauto, shuttle, vliegtuig, Bew Jersey Bus (waar ik de enige blanke was), metro in New York, Trein naar Allyson, en daar pikte ze me op. We bekeken de SUPERBOWL! Heel erg bekend hier, en populairste tv ding in het ganse jaar. Het was de New York Giants tegen de New England Patriots. En ja hoor in de laatste minuut wonnen de Giants, prachtige match!! Feest in New York dus. Heel erg speciaal want in de voorrondes waren de Patriots onverslagemn, dus iedereen dacht eigenlijk echt wel dat zij zouden winnen.

Voilw, THE END!
Bekijk zeker mijn fotootjes op http://marie-line.smugmug.com/gallery/4297488#251886692

en je kan altijd commentaar bij foto’s schijven of als je er 1 heel mooi vind hem een “thumbs up” geven!

Merci, en groetjes! ML

Florida met Annelies deel 2: De Keys, Key West

Hey tijd voor deel 2 over onze Florida trip!

Dus, na 2 dagjes in de prachtige Everglades, reden we met onze huurwagen naar Key West.
De huurwagen was de kleinste auto verkrijgbaar, en het grappige is dat bij ons dat zou gezien worden als een grote wagen. Toyota Yaris, bij ons is dat een Corolla. Vier-deurs, koffer…
De auto’s zijn hier allemaal een slag groter, veel mensen rijden “SUV”s. Minder pickups in NY wel dan in California. Niet gelet op hoe het was in Florida, maar ook allemaal grote bakken. Hoe groter hoe beter in Amerika!

Dus, onderweg! Naar Key West. Key West is bijzonder in de zin dat het het allerzuidelijkste punt van de USA is. Als je kijkt op een kaart naar Florida, hangen er onderaan Florida een sliert eilandjes, wel het uiterste daarvan is Key West. Het is op een steenworp van het verboden terrein, zijnde aartsvijand Cuba.
Ok, dus misschien vroeg je je nu al af hoe we met een huurauto naar dat eiland reden? Nee geen ferries nodig, er ligt een mooie rijbaan helemaal van het vasteland over alle eilanden heen, superveel bruggen waaronder de beroemde “7 miles bridge”, enorm lang en spectaculair.
Het idee was een treinspoor aan te leggen tot in Key West, als toegangspoort naar Cuba, wat voor de revolutie een plaats voor de Amerikanen was met casino’s, hoertjes, stranden, uitbuiterij van de plaatselijke bevolking, noem maar op… Een prachtige vakantiestemming dus.
Zoals jullie wel weten hebben Che en Fidel daar verandering in gebracht en sindsdien is de USA boos. Dus, een Amerikaan mag niet naar Cuba. Als ze het doen krijgen ze een immense boete of gevangenisstraf.
Niet om op de feiten vooruit te lopen, maar onze derde couchsurfhost, John, in Miami, ging geregeld naar Cuba. Hij gaat langs de Bahama’s, dat is een 3 uur boottrip van daar, en vandaaruit een vlucht naar Cuba. Volledig illegaal, maar Cuba helpt door de paspoorts niet te stempelen.
America, land of the free, maar ze mogen wel niet gaan waar ze willen.

Onze rit over de keys nam een ganse dag in beslag, we namen onze tijd, stopten aan een aantal strandjes, voor eten, om flipflops (teenslippers) te kopen, voor een cocktailtje (die helaas tegenviel)…
We reden over de 7 miles bridge met zonsondergang, echt spectaculair.

In Key West verbleven we bij Jon, een jonge snuiter, niet echt ons type persoon maar dat kan natuurlijk gewoonweg niet altijd, hij was wel heel vriendelijk. Hij leefde samen met 2 andere gasten, soldaten alweer, die ongelooflijk arrogant waren naar ons toe. We sliepen in de living op een opblaasmatras, en de tweede nacht nam 1 van de ‘roommates’ ons deken af. Heb onder mijn handdoek geslapen, het was zo koud door de airco.
De eerste avond speelden we guitar hero, heel leuk! Een geluk dat ik het niet heb of ik zou het constant zitten spelen, zo verslavend.
Jon vertelde ons dat zijn roommate die eigenaar van het appartement is niet wou dat hij ons alleen liet, dus de volgende morgen moesten we samen met hem opstaan. Dus, de volgende morgen, klaar om op te staan, komt hij naar ons en zegt dat het toch ok is, dat we op ons gemak mogen doen, er is nog een roommate en we kunnen samen met hem naar buiten gaan. Verward zeg ik ok. Maar, zoals jullie al duidelijk is, zegt die roommate geen woord tegen ons en heeft blijkbaar zelf ook geen besef van zijn toegewezen rol, want opeens is hij… weg!!!
Dus daar zitten we, alleen in het appartement. En op de koop toe, is de voordeur een slot die je met de sleutel moet sluiten. En natuurlijk hebben wij geen sleutel. Maar ik kan de deur toch niet openlaten? Hmmmm….
Ik dacht, er MOET gewoon een oplossing zijn, in mysteries zoals dit is die er altijd. Denk denk… puzzel puzzel… Ik kijk van het terras, nee te hoog om van te klimmen… Ik kijk rond hmm venster naar de gang vanuit Jon’s kamer… Maar erg hoog… Hmmm… barkruk!
Ik sluit de deur van binnenuit, neem de barkruk, zet het in zijn kamer, klim door het kleine hoge raampje, laat me moeilijk zakken in de gang, et voila! Het venster wou niet gans dicht vanop de gang maar beter een open klein venstertje dan open voordeur.
Na dit avontuur was het tijd voor onze eerste dag in Key West. Key West deed mij erg denken aan Cuba. Dezelfde plantengroei, dezelfde architectuur. Klopt volledig want de gebouwen leken makkelijker ouder dan 50 jaar oud, dus voor de revolutie. Key West is een tof toeristisch stadje, met veel bars en uitgaansleven, en maar enkele strandjes doordat de keys nu eenmaal niet veel matuurlijke stranden hebben. Na een ontbijt in een cubaanse plaats en het beroemde “monument” te zien op het meest zuidelijke punt van de usa, en er foto’s te nemen van tientallen mensen die ons vroegen een foto van hen te nemen naast het monument, wandelden we door de mooie winkelstraat. Ik besloot een snorkeltocht te doen en Annelies ging wat rondwandelen.
Ik hou enorm van op boten zitten. Had ik de keuze om te leren vliegen of te leren varen, ik zou beide willen maar varen toch zonder enige twijdel op de eerste plaats. Water is zo kalm maar toch zo wild. Zo enorm rustig maar zo krachtig.
Helaas, waren de golven enorm wild en ook al heb ik helemaal geen last van zeeziekte, zowat 8 anderen hadden het wel en ik voel mij echt misselijk worden als ik anderen zie kotsen. Jakkie! Dus dat viel tegen. Ook het snorkelen viel tegen, de visjes waren ok, maar van de 4 plaatsen waar ik tot nu toe snorkelde (Cuba, Indonesie en Hawaii een paar keer), is dit de minste. De golven waren gek hoog wat het snorkelen een uitdaging maakte, maar doordat ik het jaar voor ik naar hier kwam een gans jaar zwembadtraining voor duiken gedaan heb, kan ik wel zeggen dat ik wel veel zelfvertrouwen heb in het water nu. Anderen die het voor het eerst deden kregen de schrik van hun leven en willen nooit of te nooit meer gaan snorkelen, jammer!

Terug bij Annelies, zij had 5 uur gewandeld en enorme blaren op haar voeten. Helaas zal dit de rest van haar verblijf tekenen, en door Key West deed wandelen voor haar superveel pijn de komende dagen, ocharme.
We konden op de boot waar Jon werkt de zonsondergang gaan zien, maar dat mistten we doordat we parking dichterbij zochten en het 1 quarter (25ct) was per 10 minuten, en wie heeft nu 18 quarters bij.
Maar, Mallory Square is in Key West de plaats waar iedereen samenkomt met zonsondergang. Het is serieus de moeite! Duizenden toeristen, straatartiesten, kraampjes die vanalles verkopen… Ik ben erg blij dat we daar waren. De zonsonergang was prachtig, met de vele zeilboten ervoren. En iedereen juichde en gaf applaus voro dit prachtige einde dat de natuur aan onze dag gaf.

Nog iets gaan eten en naar 2 bars geweest, en dat was het voor ons. De volgende dag weer de baan op, terug naar Miami! Wat vliegt de tijd toch.

Einde Deel 2

Tussendoor, over rusteloosheid en momenten

Hallo

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar soms ben ik zo rusteloos.
Vorig jaar was ik grotendeels gelukkig en tevreden, tot ik begon te twijfelen over wat ik dit jaar zou doen, naar het lesbische gezin in San Francisco, of naar New York? Toen ik een maandje in California was voelde ik me opeens heel slecht, want ik besefte dat het tot een einde zou komen, en dat wou ik al meteen niet. De tijd ging zo snel! Ik was nog maar in maand 1…
Nu ook, ik zie foto’s van de Gran Canyon, en ik wil niets liever dan terug… Het voelt als liefdesverdriet. Ik hou van je, en je bent niet bij mij, of ik niet bij jou…  Nog eens die reis doen, en nog meer van elk moment genieten. Ik geniet zeker van momenten, soms staat alles rond me stil en ben ik gewoon ergens. Op die momenten voel ik mij zo levend. Ik denk al na over wat hierna, want ik kan me eerlijkgezegd erg moeilijk inbeelden om weer ‘gewoon’ in Belgie te wonen. Hoe komt dat toch? Mocht ik 500 jaar geleden leven dan was ik een ontdekkingsreiziger geweest.
Ben ik op zoek naar iets? Ik denk het niet, maar iemand vroeg me dat dit weekend. Of ik denk dat mensen reislust hebben omdat ze naar iets op zoek zijn in hun leven. Misschien, wie weet, inalleszins weet ik niet eens wat ik zoek, dus ik weet niet of ik mezelf zoekende zou noemen. Momenten van uiterste geluk misschien.
Als ik alleen in New York toekom (het gekke is dat die momenten praktisch alleen voorkomen als ik alleen ben), in het station, en de roltrap naar boven neem. Dan zeg ik in mijn hoofd: Ik ben hier ECHT, in New York! En ik krijg een enorm intens gelukgevoel als een storm door mijn lichaam. Ik zou willen roepen: IK BEN HIER!!!! En dan loop ik dan met een gigantisch grote smile rond. Een gek gezicht, vooral in New York, waar er overal grijze massa is. Mensen lopen gehaaast van hier naar daar, hun gezicht blanko. En dan loop ik ertussen, rond me heen kijkend, verliefd starend naar de wolkenkrabbers hoog in de lucht, Ik kijk om me heen en voel mij zo gelukkig.

De enige schaduw in dit alles is dat het meeste wat ik doe niet zomaar tot mij kwam. Deze momenten zijn meestal gevolg van een boel initiatief dat eraan vooraf ging. Ik zit tot gaten in de nacht online te zoeken naar leuke dingen om te doen hier. Ik heb tenslotte maar een jaar! Het moet nu gebeuren. Ik probeer 10 jaar van leven in 1 jaar te krijgen hier. Sommige lokalen zeggen het ook wel, dat ik al meer deed dan zij ooit hier in de US. Op zich ook logisch, ik denk dat toeristen naar Brugge en Oostende daar ook een stuk meer doen dan ik.
Ik plan heel graag dat wel, maar op een manier zou ik gewoon ergens willen zitten, en niks doen, en gewoon genieten. Mijn gedachten in het nu. Maar als ik dat doe, doe ik niks. Het is nu een gezonde afwisseling.

Waarom opeens dit alles, gewoon omdat ik een rusteloos moment heb, denk dat ik even met Ginger ga wandelen zo meteen.
Ah het startte net met sneeuwen buiten.
Wat hou ik van de wereld.
Ik wil niet terug naar Belgie. Of jawel, ik wil gewoon overal heen, ik wil gewoon nooit vastzitten. Maar ik wil ook mijn vrienden voor altijd houden en terugzien. Hier in New York bouw ik nu zoveel vriendschappen op. Couchsurfing is fantastisch…. Net naar een super thuisfeestje weer geweest. Maar het komt allemaal tot een einde.
Aan de andere kant is weten dat dingen eindigt ook hetgene wat je er meer intens van laat genieten. Eigenlijk zouden we constant zo moeten leven want alles komt tot een einde, uiteindelijk.
Met Allyson gaat alles ook schitterend, echt anders nu Lauren in Afrika zit. Ik was zo gewoon met haar dingen te doen, ze woonde zo dichtbij. Ik hoor haar nog vaak op haar blog en sms’jes en soms een belletje, en veel kaartjes… Het is zo een vriendin waarvan ik weet dat no matter welke afstand of tijd ertussen zit, als we elkaar terug zien zal het gewoon weer verdergaan zoals tevoren.
Allyson en ik raken echt ook dichter en dichter bij elkaar. Het is een gans andere vriendschap, maar ik ben zo dankbaar dat ze hier is. De weekendjes bij haar zijn fantastisch, haar fantastische huis, filmpjes kijken, en ze heeft echt ongelooflijk veel verhalen (‘drama’ noemen ze dat hier) altijd van dingen die er gaande zijn, precies een film haha. Het is zo gek dat ze ook hierheen verhuisde, ik blijf het zeggen… Ik bedoel, de USA is zo gigantisch, en dan nog net op hetzelfde moment… Of ik ben een gelukzak, of ik ben duidelijk op mijn juiste pad (tao).

Misschien is het niet weten wat ik wil dat me rusteloos maakt soms. Ik ben ruim 26 nu. En eigenlijk wil ik gewoon niets. Ik wil dit moment, ik wil als ik sterf gewoon blij zijn met wat ik gedaan heb. Ik heb geen doel zoals een eigen huisje of een gezin. Maar waarom is dat niet gewoon ok, geen doel hebben…. Oja ik zou graag de wereld veranderen. Ik zou mijn vrienden in Afrika willen helpen aan een job en toekomst. Hen gelijke kansen geven zodat ze ook de wereld zouden kunnen gaan zien. Maa ik weet niet hoe eraan te beginnen. Wie weet krijg ik opeens wel een ideer voor een project in mijn reizen. Ik geloof wel een beetje als je gewoon ke gevoel volgt je altijd wel terecht komt.

Zo ik ga even de was weer eens doen en een toertje met het hondje doen.

Verslag nummer 2 van Florida hebben jullie nog tegoed!

Groetjes, ml